هيچ عاقلى نميتواند آن را انكار كند ، عقيده شرك و نظر مشركان را باطل مىكند ، و هر كدام از اين دو مثل به تنهايى دليلى محكم بر بطلان بت پرستى است ، زيرا در هر كدام مقايسهايى است بين دو شخصى كه تساوى بين آنها وجود ندارد .
در تشبيه اوّل دو مرد را مثل آورده كه يكى از آن دو بنده بىاختيار است زيرا بردهء ديگرى است و مال و ثروتى ندارد ، آيا چنين فردى با كسى كه خداوند روزى نيكو به او ارزانى داشته ، يكسان است ؟ بدون ترديد برابرى بين كسى كه خود داراى مال است و از آن به ديگران مىبخشد ، يا در راه خير به طور پنهانى و يا آشكار انفاق مىكند و بردهاى كه از خود مالى ندارد ، امرى غير معقول است ، پس اين كه مشركان سنگهاى بى خاصيت بدون نفع و ضرر را با خداى روزى بخش ، نيرومند ، استوار و صاحب همه چيز كه اختيار آسمانها و زمين به دست اوست ، يكسان بدانند امرى بسيار غير معقول است ، و اين يك برهان قوى بر بطلان هر نوع شرك به حساب مىآيد خواه حيوان ، شريك خدا فرض شود يا انسان و يا سنگ . . .
در تشبيه دوّم خداوند دو مرد را مثال آورده كه يكى از آن دو ، بندهء گنگ و ناتوانى است كه بر دوش مالكش تحميل شده و يا نسبتى با او دارد و مالكش سرپرستى او را بر عهده گرفته و او نيز از هيچ راه ، خيرى به مالكش نمىرساند ، آيا اين فرد با كسى كه عقل و جسم او سالم است و در صراط مستقيم گام برمىدارد و فرمان به عدالت مىدهد يكسان است ؟ عقل بوضوح اين تساوى را انكار مىكند . پس به طريق اوّلى پرستش سنگها با پرستش آفريدگار جهان و هدايتگر خلق ، و روزى بخش و اداره كننده و پرورش دهندهء عالميان برابر نيست .
از مثلهايى كه دلالت بر آن دارد كه عبادت خالص ويژهء خداست و پرستش غير از عبادت نيست ، سخن خداى متعال است كه مىفرمايد :
ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَجُلًا فِيهِ شُرَكاءُ مُتَشاكِسُونَ وَ رَجُلًا سَلَماً لِرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيانِ مَثَلًا الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ
« خداوند ( براى ايمان و شرك ) مثل مردى را مىآورد كه اربابانى متعدّد