را دعوت به سكوت و انديشه مىكند تا به سرانجام خود آگاه شود و دوباره زنده شدن را بعيد نشمارد .
آيات طولانى و مفصل قرآن دربارهء موضوعاتى است كه براى درك آنها نياز به تفكر در مجموع آيه است ، چنان كه در آيات مربوط به احكام ديديم و نيز مشاهده كرديم كه برخى از داستانهاى قرآن نياز به تفكر و تدبّر همه جانبه در مجموع آيات داشت ، نه در اجزاى آن ، چرا كه انتهاى داستان به ابتداى آن مربوط مىشد مانند سرگذشت بنى اسرائيل كه پس از آن خداوند نعمتهاى زيادى بر آنان ارزانى داشت ، آنان به ناسپاسى و سركشى پرداختند .
امّا در آيات كوتاه ، هر آيه به تنهايى مىتواند مورد تدّبر و انديشه قرار گيرد ، بلكه بايد به تنهايى در آن تأمل شود گرچه به آيه بعدى متّصل و به هم پيوسته باشد .
اينك برخى از آيات كوتاه را از سورهء « ص » مىخوانيم :
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ عادٌ وَ فِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتادِ وَ ثَمُودُ وَ قَوْمُ لُوطٍ وَ أَصْحابُ الْأَيْكَةِ أُولئِكَ الْأَحْزابُ إِنْ كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقابِ وَ ما يَنْظُرُ هؤُلاءِ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً ما لَها مِنْ فَواقٍ وَ قالُوا رَبَّنا عَجِّلْ لَنا قِطَّنا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسابِ اصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ وَ هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ إِنَّ هذا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَ لِيَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ فَقالَ أَكْفِلْنِيها وَ عَزَّنِي فِي الْخِطابِ قالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤالِ نَعْجَتِكَ إِلى نِعاجِهِ وَ إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَلِيلٌ ما هُمْ وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ
311 هدف اين آيات كه بيان سرگذشت پيامبران پيشين و برخورد آنان با اقوامشان است زنجيروار ، عبرت و پند و تقويت روحى و نيرو بخشيدن به پيامبر اسلام ( ص ) مى باشد و در پايان نيز به گوشهاى از داستان داود ( ع ) و قضاوت دشوار او اشاره مىكند .
تمامى اين آيات به هم پيوسته و مكمّل يكديگرند و از مجموع آنها اسلوبى