از معانى نيست - زيرا آنها شامل دستورها و تكاليف خداوند سبحان نسبت به بندگان است و طبعا بايد براى مكلّف ، آشكار و بسيار روشن بيان شود تا هيچ نقطهء ابهامى و بهانهجويى براى مكلف باقى نماند ، و از سوى ديگر سخن فراگير خدا برتر از آن است كه در آن ابهام يا مظنّهاى براى ابهام وجود داشته باشد ! براى نمونه آيات تحريم خمر را ذكر مىكنيم :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ إِنَّما يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ فِي الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ وَ يَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ عَنِ الصَّلاةِ فَهَلْ أَنْتُمْ مُنْتَهُونَ وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ احْذَرُوا فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّما عَلى رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِينُ لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جُناحٌ فِيما طَعِمُوا إِذا مَا اتَّقَوْا وَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَ آمَنُوا ثُمَّ اتَّقَوْا وَ أَحْسَنُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
« اى مؤمنان بدرستى شراب و قمار و بت پرستى و تيرهاى قمار ، همهء اينها پليد و از عمل شيطان است از آن دورى كنيد تا رستگار شويد ، شيطان قصد آن دارد كه به وسيله شراب و قمار ميان شما كينه و عداوت بر انگيزد و شما را از ذكر خدا و نماز باز دارد پس شما آيا از آن دست بر مىداريد ؟ و خدا و رسول خدا را اطاعت كنيد و بترسيد كه هرگاه روى از اطاعت خدا بگردانيد پس بر رسول جز آن كه روشن و آشكارا حكم خدا را ابلاغ كند ، تكليفى نيست ، بر آنان كه ايمان آوردند و نيكوكار شدند ، در آنچه مىخورند بر آنان باكى نيست ، هر گاه تقوى پيشه گرفته و ايمان آرند و كارهاى نيك كنند ( و اگر به گناه يا شك دچار شدند ) باز پرهيزكار شده و ايمان آورند ( و اگر ديگر بار لغزش كردند ) باز متقّى و نيكوكار شوند كه خدا نيكوكاران را دوست دارد » 263 مى بينيم كه آيات مربوط به احكام ، با اطناب ذكر مىشوند و همهء احكام اساسى در قرآن آشكارا و صريح و نه به صورت اشاره و ذكر لازم و ارادهء ملزوم بيان مىشوند ، امّا فقها به هنگام استنباط ، برخى از احكام را از لازمه و كنايهء آيات به دست مىآورند ، چنان كه گفتيم از جملهء
« وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ »
چنين استنباط مىكنند كه فرزند متعلق به پدر و تربيتش بر عهدهء اوست و نظير اين مسأله در فقه بسيار به چشم مىخورد و اين را از بلاغت قرآن