كلام خداوند دربارهء پيمانى كه از بنى اسرائيل گرفت ، امّا آنان پس از پذيرش آن ، پيمان شكنى كردند .
وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَ بَنِي إِسْرائِيلَ لا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ ذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِنْكُمْ وَ أَنْتُمْ مُعْرِضُونَ وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ لا تَسْفِكُونَ دِماءَكُمْ وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ
« به ياد آريد زمانى را كه از بنى اسرائيل پيمان گرفتيم كه جز خداى را نپرستيد و به پدر و مادر و خويشان و يتيمان و فقيران نيكى كنيد ، و به زبان خوش با مردم سخن گوييد و نماز را به پا داريد و زكات دهيد ، امّا ( شما يهوديان ) عهد شكسته و جز چند نفرى از شما بقيّه روى برگردانيديد و برگشتيد و هنگامى كه از شما پيمان گرفتيم كه خون يكديگر نريزيد و يكديگر را از خانه و ديار خود نرانيد ، پس به آن اقرار كرده ، و خود بر آن گواه مى باشيد » 264 برخى از مردم بر اين عقيدهاند كه در اين جا دوبار معنا تكرار شده ، گر چه لفظ بدون تكرار است .
اوّل جملهء :
« ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِنْكُمْ وَ أَنْتُمْ مُعْرِضُونَ »
زيرا تولّى همان اعراض است ، گرچه به دو لفظ بيان شده است ، امّا با تأمّل و دقت ثابت مىشود كه اوّلا : تولّى به معناى انصراف و فاصله گرفتن با جسم است ولى اعراض فقط به معناى انصراف قلبى است ، نظير
« . . . أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ . . . »
265 كه گوياى اعراض حسّى و روى برگرداندن است ، نه اعراض دل به معناى باور نداشتن ، بلكه اعراض معنوى را در كنار اعراض حسّى نشان داده است ، همين طور در آيه مورد بحث بخاطر ترسيم اعراض آنان و اين كه حق را به طور حسّى و نمايان ، پشت سر گذاردهاند ، اعراض دل در كنار اعراض جسم و روى بر گرداندن ، به كار برده است ، و جملهء
« وَ أَنْتُمْ مُعْرِضُونَ »
حال مىباشد و اگر به معناى اعراض مطلق باشد ، در بردارندهء معناى
« تَوَلَّيْتُمْ »
نيز خواهد بود و معناى آيه اين مىشود كه : اعراض دلهاشان از حقيقت و نپذيرفتن آن ، يكى از حالات هميشگى آنان است ، پس حق و راستى هرگز به قلبهاشان نمىرسد .