و سخن زن فرعون نيز در اين آيه صراحتا ذكر نشده ، ولى از ضمن اين جمله :
« وَ أَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي »
استفاده مىشود .
سپس به كشتن فردى كه توسط موسى ( ع ) صورت گرفته بود اشاره مىكند و اين در بردارنده داستانى است كه آن حضرت وقتى به دوران رشد رسيد مردى از پيروان خود را ديد كه از او كمك مىخواهد موسى به يارى او شتافت و دشمنش را به قتل رساند ، آنگاه به طور اختصار به بخشى ديگر از ماجراى وى اشاره مىكند كه فردى به او خبر مىدهد كه فرعونيان مىخواهند او را بكشند و موسى از شهر خارج مىشود و در بين راه به دختران شعيب بر مىخورد و گوسفندانشان را سيراب مىكند ، و يكى از آن دو با حيا و وقار به سوى او آمد و سپس موسى با او ازدواج مىكند ، بر اين مهر كه هشت تا ده سال به شعيب خدمت كند ، و پس از پايان خدمت با اهل بيت خود روانه ديارش مىشود و در بين راه آتشى مىبيند و با خدا به مكالمه مىپردازد ، و همهء اين ماجراها در اين جملات :
فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلى قَدَرٍ يا مُوسى وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي
ذكر شده است .
از اين جا معلوم مىشود كه اطناب تنها به زيادى الفاظ نيست بلكه عبارت است از زيادى الفاظ و معانى هر دو ، و ايجاز فقط به زيادى معانى نيست ، بلكه بايد الفاظ به طور آشكار بر معانى زياد دلالت كنند ، يا اين كه اين معانى در جاى ديگرى از قرآن ذكر شده باشند ، زيرا تمامى قرآن كامل و بدون نقص و ابهام است و اگر مطلبى در جايى ذكر نمىشود به اين جهت است كه در جاى ديگر به آن اشاره شده است .
نمونهء ديگر از ايجاز قرآن در آيات مربوط به ميراث فرزندان است كه مى فرمايد :
يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ فَإِنْ كُنَّ نِساءً فَوْقَ اثْنَتَيْنِ فَلَهُنَّ ثُلُثا ما تَرَكَ وَ إِنْ كانَتْ واحِدَةً فَلَهَا النِّصْفُ . . .
« حكم خدا در حق فرزندان شما اين است كه پسران دو برابر دختران ارث