خَبِيرٌ يا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلاةَ وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اصْبِرْ عَلى ما أَصابَكَ إِنَّ ذلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ وَ لا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ
« اى پسرك من بدان كه خدا كردار آدمى را گرچه به اندازهء دانهء خردلى در ميان سنگ سختى يا در آسمانها يا زمين باشد همه را به محاسبه خواهد آورد كه خدا دوربين و آگاه است ، فرزندم ! نماز به پا دار و امر به معروف و نهى از منكر كن و بر مشكلاتى كه به تو مىرسد صبر پيشه كن كه اين نشانه عزم ثابت و استوار است و به تكبّر ، از مردم رخ متاب و در زمين با غرور گام برمدار كه خدا هرگز مردم متكبّر خودستا را دوست ندارد و در رفتارت ميانه رو باش و آرام سخن گو كه زشتترين صداها ، صداى الاغ است » 226 در اين جا دو عبارت عالى مشاهده مىشود كه در آن آشكارا از كنايه استفاده شده است و چنان كه گفتيم كنايههاى قرآن ، هم بر لازم و هم بر ملزوم دلالت دارد ، عبارت اوّل اين است :
إِنَّها إِنْ تَكُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ أَوْ فِي السَّماواتِ أَوْ فِي الْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ
معناى ظاهريش كه الفاظ بر آن دلالت دارد اثبات قدرت خداوند سبحان است كه مىتواند دانه خردلى را از دل سنگ يا از آسمانها يا از قعر زمين بيرون آورد و لازمهء آن اثبات علم بارى تعالى است كه هيچ امرى از او پنهان نيست و اثبات قدرت خدايى كه از هيچ چيز در آسمان و زمين ، ناتوان نيست ، و باز اين لازم را لازمهء ديگرى است يعنى : بعث و زنده شدن مردهها ، زيرا وقتى خدا مىتواند دانه را از دل سنگ يا از هر جاى آسمان و زمين بياورد هم او مىتواند خلق را دوباره زنده كند و نظير اين سخن حكيمانه سخن ديگر خداست كه مىفرمايد :
قُلْ كُونُوا حِجارَةً أَوْ حَدِيداً أَوْ خَلْقاً مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنا قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُؤُسَهُمْ وَ يَقُولُونَ مَتى هُوَ قُلْ عَسى أَنْ يَكُونَ قَرِيباً يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ وَ تَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا