جدال ، و قار را از بين مىبرد و نزاع با احمق در شأن عقلا نيست ، اين ظاهر آيه و مراد آن است اما علاوه بر آن مقصود توصيف آنان به تقواى خدا و ترس از او و اطمينان به عفو اوست ، پس بيم از بزرگى گناه با اميد به بخشش و مغفرت الهى در ايشان جمع شده است .
معناى دوّم ملازم با معناى اوّل است و هر دو معنى مورد نظر مىباشد اگرچه سياق آيه با معناى دوم مناسب است .
نمونه ديگر از تعبيرات كنايى كه در آن ملزوم ذكر شده ، ولى لازمهء آن مورد نظر است و اين آيه شريفه مىباشد :
أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« آگاه باشيد كه بر دوستان خدا ترسى نيست و نه ايشان غمگين مىشوند » 224 معناى اين سخن عالى اين است كه هيچ گونه بيم و اندوهى براى دوستان مخلص خداوند نيست ، البته در اين كه همين معنا از آيه شريفه مورد نظر است شكى نيست اما لازمهء آن اين است كه :
آنان به پروردگارشان نزديكند و به او اخلاص مىورزند و شايسته رضايتش هستند و هر كه به دوستش نزديك باشد نه در آينده از او مىترسد و نه از كردار گذشتهاش محزون مىشود . زيرا محبّت و دوستى به او اميد بخشش و رحمت مىدهد . در آيه بعد خداوند راه رسيدن به محبّت و خوشنودى خود ، يعنى تقوا را چنين بيان مىكند :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ
« آنان كه ايمان آورده و تقوا پيشهاند ، آنان را از خدا در دنيا و آخرت پيوسته بشارت است » 225 و از ديگر موارد كنايه در قرآن ، آياتى است كه دربارهء سفارش لقمان به فرزندش آمده است ، آن جا كه مىفرمايد :
يا بُنَيَّ إِنَّها إِنْ تَكُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ أَوْ فِي السَّماواتِ أَوْ فِي الْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ