وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ وَ لا تَنْقُصُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ وَ إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ وَ يا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِكْيالَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْياءَهُمْ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ بَقِيَّتُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ قالُوا يا شُعَيْبُ أَ صَلاتُكَ تَأْمُرُكَ أَنْ نَتْرُكَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا إِنَّكَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ رَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً وَ ما أُرِيدُ أَنْ أُخالِفَكُمْ إِلى ما أَنْهاكُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ
« شعيب ( ع ) گفت : اى مردم خداى يكتا را كه جز او خدايى نيست پرستش كنيد و در كيل و وزن كمفروشى نكنيد من خير شما را در آن مىبينم كه با همه به عدل و انصاف رفتار كنيد و من مىترسم از روزى كه عذاب سخت شما را فرا گيرد ، اى قوم در سنجش وزن و كيل اجناس عدالت كنيد و به مردم كم و گران نفروشيد و در زمين به خيانت و فساد برنخيزيد ، آنچه خدا بر شما باقى گذارد بهتر است اگر واقعا به خدا ايمان داريد ، ( در غير اين صورت ) من نگهبان شما نيستم آنان ( به مسخره گفتند : ) اى شعيب ( ع ) آيا اين نماز تو ، تو را وادار مىكند كه ما را از پرستش خدايان پدرانمان و از تصرف در اموال به دلخواه خودمان منع كنى ؟ تو بسيار مرد بردبار و درستكارى هستى ! شعيب ( ع ) گفت : اى قوم نظر شما چيست ؟ آيا اگر مرا از جانب پروردگار حجّت روشن و پيدا باشد و از او بر من روزى حلال و پاكيزه برسد ( باز اطاعت او نكنم ) و هدف من از آنچه شما را نهى مىكنم ، مخالفت با شما نيست ، بلكه تا بتوانم ، مىخواهم شما را اصلاح كنم و از خدا در هر كارى توفيق مىطلبم و بر او توكّل مىكنم و به سوى او باز مىگردم » 140 .
از اين گفتگو در مىيابيم كه آنان به روش خود اصرار مىورزيدند و راهنماييهاى اقتصادى و مال صحيح را دخالت در امور اقتصادى خود مىدانستند ، گويا گمان مىكردند كه مسائل اقتصادى و معاش ، ربطى به دين ندارد ، همانطور كه اين گونه سخنان به زبان برخى كه براى دين حرمتى قائل نيستند جارى مىشود ، و شعيب ( ع ) بيان مىدارد كه بايد نخست خودش آنچه را كه به مردم دستور ترك آن را داده است ، رها كند و با اين جمله
وَ ما أُرِيدُ أَنْ أُخالِفَكُمْ إِلى