بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ
« برخى از مردم با گفتار دلفريب خود ، تو را به شگفت آرند كه از چرب زبانى و دروغ به متاع دنيا رسند و از نادرستى و نفاق ، خدا را به راستى خود گواه گيرند ، و اين كس بدترين دشمن اسلام است ، چون از حضور تو دور شود ( و قدرت يابد ) كارش فتنه و فساد است و بكوشد كه كشت و نسل مردم را تباه كند ، و خداوند مفسدان را دوست ندارد ، و چون به او گفته شود : از خدا بترس ( و فساد نكن ) غرور و خود پسندى ، او را به بدكارى برانگيزد ، پس جهنم براى او بس است كه بسيار آرامگاه بدى است » . 80
اين صفتى را كه خداوند براى فرد روى گردان فاسد خاطر نشان ساخته است ، همان صفت فرعون و هر مستكبر و برترى جوى ، و هر سركشى از طاغوتهاى دنياست كه به مردم وعدهء خير مىدهند ، به طورى كه آنان تصوّر مىكنند كه به زودى زمين را براى آنان محلّ آسايش و نيكويى ، و خيرات آن را شير و عسل قرار مىدهد ، امّا وقتى به حكومت مىرسد ، طبق خواست خود بر آنان حكمرانى مىكند ، و مردم هم چه با ميل و چه با اكراه ، به حكومت او تن مىدهند ، و هر كس او را از خدا بترساند ، گردنش را مىزند و يا سگان خود فروخته دربار را - كه به راستى بردهاند ، گرچه خود را آزاده مىپندارند - بر آنان مسلّط مىكند .
اين بود تصويرى از صفات فرعون و همهء طاغوتهايى كه در دورههاى مختلف پديد مىآيند ، كه فرعون نام ندارند ، امّا اوصاف و ويژگيهاى او را دارا مىباشند ، پيروانشان نيز ، چون پيروان فرعونند ، و مستضعفين در دوران آنان چون دوران فرعون ، پايمالند .
پس از آن كه خداوند ، طغيان فرعون را توصيف نمود ، روش سخن برجسته و جالب ، اين است كه : پايان كار او را و اين كه هرگاه طغيان به آخرين حدّ خود برسد ، پايان كار است ، خاطر نشان سازد ، از اينرو خداوند متعال در مقابل ارادهء وى - يعنى : ايجاد فساد كه سراسر وجودش را فرا گرفته بود - ارادهء خود را ياد آورى مىكند ، و اين كه خواسته خدا برتر از هر خواستهاى است ، گرچه