ساختند ، و از فرط حرص اصلا انتظار تخلّف نداشتند ، از اين رو استثناء نكرده ، و از ابتدا « ان شاء اللّه » به زبان نياوردند ، زيرا حرص و ميل شديد شان ، خدا را از يادشان برد ، و اشتياق آنان به خواستههايشان ، جايى براى احتمال تخلف در افكارشان باقى نگذارد ، و ميل و آز شديد به عمل ، آنان را در كارشان ، شتابزده ساخت ، لذا تصميم گرفتند كه در صبحگاه همان شب ، بدون درنگ و تأخير ، دست به كار شوند ، چرا كه چيدن ميوهها را دوست داشتند ، و هيچ گونه كندى و تأخيرى را روا نمىدانستند ، بلكه نسبت به آنچه كه مىخواسته و به آن دل بسته بودند ، شتاب داشتند .
خداوند سبحان بى خبرى آنان را از قضا و قدر خدا - كه شدنى است - گوشزد مىكند ، آنان به ميل و هواى خود شتابان به دنبال كار مىروند ، امّا خدا بر همهء احوال و افعالشان محيط است .
قرآن كريم در اين آيات ، مشيّت الهى را اين گونه توصيف مىكند :
« فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ »
« طائف » عبارت است از چيزهايى كه در شب عارض مىشوند مثل باد گوش خراش سركش ، يا بادهايى كه درختان را از جا مىكنند و ميوهها را بر زمين مىافكند ، و اين به امر و ارادهء خداست ، و هر چيزى در عالم هستى ، به اراده اوست و « صريم » يعنى : چوبهاى انباشته شده ، يا درختانى كه ميوهء آنها قطع شده است ، و اين تصوير روشنى از نفوذ خدا در روزى دادن است ، و هر اندازه كه انسان توانايى در به دست آوردن روزى داشته باشد ، خداوند برتر از آن است .
و به اين گونه افكار و حالات آنان و آنچه بر آنان احاطه دارد ، با الفاظى منسجم و معانى هماهنگ بيان شدهاند .
60 - خداوند در اين آيات كيفيت طمعكارى و پيشگيرى از كار خير در بدترين شكل خود را بيان مىدارد ، و مىفرمايد : فتنادوا مصبحين ان اغدوا على حرثكم ان كنتم صارمين فانطلقوا و هم يتخافتون ان لا يدخلنّها اليوم عليكم مسكين .
« خداوند آنچه مىخواست بر بوستان فرو فرستاد ، در شرايطى كه آنان بى خبر بودند ، و هنوز بر تصميمشان حرص مىورزيدند ، و براى چيدن ميوهها