يا قتلى اتفاق افتاده است . اين ناله و فغان به خاطر مرده مدت دو ساعت تمام طول مىكشد . روز بعد مثل ما مرده را در تابوتى مىگذارند و از خانه بيرون مىبرند . اگر شخص مرده سرباز و جنگاور بوده باشد ، كلاه و لباس و كفش و شمشير و خلاصه تمام البسه و اسلحهاش را روى تابوتش مىگذارند . در پيش و پس تابوت چراغهاى برنجى بزرگى كه همه روشن هستند حمل مىكنند و پس از هرچند قدم كسانى كه نعش را مىبرند آن را سه يا چهار بار بلند مىكنند در حالى كه جملاتى را به زبان خودشان فرياد مىكشند . اين مراسم در مسافتهاى كوتاه تكرار مىشود تا اينكه به گور مىرسند .
زنان خانوادهء مرحوم در حالى كه خود را به طورى در چادرهاى بزرگ سياه مىپيچند كه خطوط بدنشان نمايان نباشد ، از مسافتى دور بدنبال تشييعكنندگان مىروند . اينها هم شيونكنان تا پاى گور مىروند .
اما نتوانستهام ببيينم كه پس از آن ، چه اتفاقى مىافتد .
وقتى مرده دفن شد در روى گور در محل سر مرده سنگى به ارتفاع چهار تا پنج « اون » قرار مىدهند كه با خطوط فارسى پوشيده شده است . گورستانها معمولا در زمينى مسطح و هموار در خارج از شهرها هستند و از دور به شكل شهرى كوچك با برجهاى متعدد جلوه مىكنند .
وقتىكه روز سال مرده فرا رسيد خويشان او به گورستان مىروند تا در آنجا به نوحهخوانى و شيون بپردازند و شمعها و چراغهائى بر گور مرده مىگذارند . تظاهرات و اداهاى ديگرى ازين
ايتر پرسيكوم ( فارسي ) — صفحة 60
مساهمون: ژرژ تكتاندر فن دريابل
ص٦٠