هامش
- نباشد ، وليكن سهم ذىالقربا از براي ايشان ثابت ومحقق است ؛ چه غنى باشند وچه فقير ؛ زيرا كه احدى غنى وبىنيازتر از خداوند أكبر واز جناب پيغمبر نيست با وجود اين حق تعالى از براي خود سهمى واز براي آن جناب سهمى قرار داده وآنچه از براي خود ورسول خود پسنديده ، از براي ذي القربا پسنديده است وهمچنين در فىء وبازگشت مال كفار بدون غلبهء مسلمانان .
هرچه از براي خود وپيغمبر خود پسنديده از براي آنها نيز پسنديده است ؛ چنانچه در آيهء غنيمت كه به همين نوع جريان يافته وابتدأ به نفس خود فرمود ؛ پس از آن به رسول خود ، پس از آن به ذىالقربا ، پس از آن به ديگران كه غير از خويشان نزديك آن جنابند وسهم خويشان وذي القربا را به سهم خود ورسول خود مقترن فرموده وهمچنين در آيهء شريفهء طاعت نيز چنين كرده است وفرموده است : « يا أيّها الّذين آمنوا أطيعوا اللَّه وأطيعوا الرّسول وأولي الأمر منكم » .
پس در اين آية ابتدأ به نفس خود فرموده وپس از آن رسول خود وبعد از آن أهل بيت آن جناب را ذكر كرده است ، وهمچنين در آيهء ولايت اين صنعت فرموده است : « إنّما وليُّكُم اللَّهُ ورسولهُ والّذينَ آمَنُوا الّذينَ يُقيمونَ الصّلاةَ » ، پس طاعت وولايت ايشان را به أطاعت وولايت رسول وطاعت وولايت خود مقترن ساخته ؛ چنانچه آيهء فىء وآيهء غنيمت سهم ايشان وسهم رسول را به سهم خود مقترن داشته ؛ « تبارك اللَّه » چقدر بزرگ است نعمت أو بر اين اهلبيت عصمت وطهارت در حكايت غنيمت وفىء چنين كرده است .
اما در قصهء صدقه ، خود ورسول خود واهلبيت آن جناب را منزه ومبرا ساخته وفرموده است : « إنّما الصّدقات للفقراء والمساكين والعاملين عليها والمؤلّفة قلوبهم وفي الرِّقابِ والغارمين وفي سبيلِ اللَّهِ وابن السّبيل فريضة من اللَّه » ؛ پس آيا مىيابى در آن كه حق تعالى چيزى از آن را از براي خود ، يا رسول خود ، يا از براي ذوى القربا قرار داده باشد ؟ چه حق تعالى خود ورسول واهلبيت خود اورا منزه فرموده است از صدقه وسهمى در آن قرار نداده است ؛ بلكه حرام كرده است . پس صدقه بر محمد وآل محمد حرام است ؛ زيرا كه زكات چرك هاى مال هاى مردم است واز براي محمد وآل محمد حلال نيست ؛ زيرا ايشان طاهرند ومطهر از هر بدى وچركى ، پس چون كه حق تعالى آنها را مطهر قرار داده وبرگزيده است پسنديده از براي ايشان آنچه از براي خود پسنديده است وناخوش داشته از براي آنها آنچه از براي خود ناخوش داشته است . پس اين آيهء هشتم بود .
اما آيهء نهم ، اين آيهء شريفه است : « فسألوا أهل الذِّكرِ إن كنتم لا تعلمون » ؛ ما أهل ذكريم . اگر نمىدانيد ، از ما سؤال كنيد . »
علما عرض كردند : « مقصود حق تعالى به أهل ذكر يهود ونصارى است ؟ »
حضرت فرمود : « سبحان اللَّه ! پس در اين صورت جايز است كه ما را به دين خود دعوت كنند وبگويند كه دين ما أفضل است از دين اسلام . » -