ومنها :
« 1 »
هامش
( 1 ) - وبه روايت منتخب امام عليه السلام با فضه خادمه فرمود : برو وجامهء كهنه براي من بياور تا بر تن كنم ؛ « ولكن لا تطلعي عليه زينب أختي وذلك الثّوب قميص بين قميصين وعلى كتفه خاتم . »
« اما زينب خواهرم را بر اين امر آگاه مساز واين جامه ، پيراهنى است كه به مقدار دو پيراهن شمرده آيد وبر دوش آن مهرى است ودر فلان موضع وفلان لفافه است . »
پس فضه برفت واز كمال اضطراب مىگريست .
زينب خاتون سلام اللَّه عليها با فضه فرمود : « اين گريستن از چيست ؟ »
عرض كرد : « به سبب بزرگى مصيبت . »
فرمود : « برادرم حسين با تو چه فرمود ووصيت نهاد كه مرا بر آن آگاه نكنى ؟ »
فضه عرض كرد : « از برادرت رخصت ندارم بگويم . »
زينب فرمود : « به حق مادرم بر تو بازگوى . »
فضه عرض كرد : « مرا فرمود تا پيراهنى به اين صفت به حضرتش برم . »
چون آن حضرت صفت قميص را بشنيد ، صيحه بركشيد ومغشيه عليها بيفتاد .
وامام حسين عليه السلام بيامد وسر خواهر را بر دامن نهاد وفرمود : « اى أهل بيت من ! آيا نزد شما قطرهاى از آب هست ؟ »
همگى عرض كردند : « نيست ، اى سيد ما ! »
امام عليه السلام سخت بگريست ؛ چنان كه أشك ديده اش بر ديدارش پيوست وبه هوش آمد وهر دو دست برآورد وبر چهرهء خويش لطمه بزد وچهره را بشخود وموى بپراكند وعرض كرد : « يا أخي ! أين تروح وأختك غريبة بلا محرم وأنيس وناصر ومغيث ؟ »
« اى برادر ! به كجا مىروى وخواهرت را بدون محرم وأنيس وياور ودادخواه مىگذارى ؟ »
امام عليه السلام فرمود : « اين امرى محتوم است واز آن فرار نتوان كرد . »
زينب عرض كرد : « كلامك هذا أشدّ حرقة لقلبي ، ليتني لم تلدني امّي ولم أك شيئاً وما أرى هذا اليوم . »
« سخن تو بيشتر قلب مرا مىگدازد . كاش مادرم مرا نمىزاد وپرورش نمىداد وزنده نبودم واين روز را نمىديدم . »
در خبر است كه اين پيراهن از پوششهاى بهشتى بود وبدن خليل را از آتش دور نگه داشت وچشم يعقوب را روشن ساخت ونزد انبياى عظام بود تا به خاتم الأنبياء صلى الله عليه وآله پيوست وبعد از پيغمبر نزد فاطمه بود وچون سه روز از مدت عمر شريفش به جا ماند ، آن پيراهن را به زينب خاتون بداد وفرمود : « اى دختر ! اين وديعه اى نزد تو از بهر حسين قرة العين من است . هر وقت از تو طلب كند ، پس دانسته باش كه -