هامش
ناپسند واجماع مسلمين آن را حرام مىدارد .
هيچ صاحب مروتى را نتوان يافت كه سخن به دروغ گويد ونه شخص بصير وبا شرافتى كه لب به نار است گشايد ؛ زيرا عملي شنيع است ، شرف وعزت را بر باد مىدهد واعتماد ديگران را از انسان سلب مىكند .
واز بدترين مصاديق دروغ وافترا آن است كه عليه صاحب شرع يا جانشين وجانشينان معصوم أو گفته شود كه در آن علاوة بر قبح ذاتي ، بدعت در شريعت است . بدعتى كه اگر در صورت تحريف ، يكى از احكام دين درآيد ، قابل بخشايش نيست .
همچنان كه اگر دروغ در ستايش انساني ناشايست باشد ، فريفتن مردم نسبت به اوست وچون نسبتِ گناهى به مؤمن باشد ، آزار وافتراى به أو .
اما گنهبارترين ناراستىها آن است كه دربارهء ذرّيهء پيراستهء خاندان پيامبر صلى الله عليه وآله - كه خداى تبارك وتعالى شرف وعزت ( دنيا وآخرت ) را نصيبشان ساخته - پرداخته شود . همانان كه مودت آنان اجر رسالت تلقى شده است :
« بگو من از شما در برابر آن ( رسالت خود ) پاداش نمىخواهم جز مودت ودوستى با نزديكانم . »
كه اين دستور عام بوده وشامل تمامى افراد ذرّيهء آن حضرت مىباشد ؛ زيرا از اين راه است كه حضرت رسالت پناه تكريم مىشود وأمت نيز عموم فرزندان آن بزرگوار را گرامى مىدارند وايشان نيز از پرداختن به آنچه به ساحت قدس شرف سيادت آنان خدشه وارد مىآورد ، مىپرهيزند .
مزيد بر آن كه از رسول أكرم صلى الله عليه وآله حديثي هم نقل كرديم كه فرموده بود : « أولاد صالح مرا به خاطر خدا دوست داريد وناصالحشان را به خاطر من » . وفرزند اگر عاق هم باشد ( ره خلاف پويد ) باز منسوب به پدر وبزرگ خويش است .
همان گونه كه يادآور شديم ، سياست حاكم در عهد امويان وعباسيان ، افرادى را ( كه از علم وحديث بهره داشتند ) به طمع بهرهورى از امكانات مادىِ خلفا برانگيخت تا ( به ميل آنان ) در أحاديث ، خرافههايى را درج سازند كه اين خرافهها مقام انسانيت را خدشهدار مىكنند ، آن هم به اين قصد كه از شأن بلند خاندان امامت بكاهند وآنان را خارج از دايرهء فضيلت معرفى كنند . از جمله معاوية براي برانگيختن جوّ دشمنى با أهل بيت عليهم السلام أموال بسيارى خرج مىكرد كه ما به ذكر نمونهاى از آن اكتفا مىكنيم :
حتات بن يزيد با أحنف وجارية بن قدامه بر معاوية وارد شدند . معاوية به هر يك از أحنف وجاريه صدهزار دينار بذل نمود وبه حتات هفتاد هزار . چون حتات زبان به شكوه گشود ، معاوية گفت : « اين بهاى دينشان است كه به من فروختهاند ! »
حتات گفت : « دين مرا هم بخر ! »