[ شرح ]
( 79789 - 79783 ) كلمهء نفار ( دور شدن ) ، وشرود ( گريختن ) را استعاره براي از بين رفتن نعمت آورده است از نظر تشبيه نعمتها به چهارپايان ، ونسبت به زوال نعمت هشدار داده است تا وأدار كند كه با شكر نعمت آن را حفظ كنيم ، وبر ضرورت اين هشدار با اين عبارت : « فما كل . . . » توجّه داده است كه خود مقدمهء صغرا براي قياس مضمرى است كه در أصل چنين بوده است : آن كه گريخت ممكن است باز نگردد ، وكبراى آن نيز در أصل چنين است : وهر چه امكان بازگشت نداشت ، دور ساختنش روانيست .
( 3233 ) 233 - امام ( ع ) فرمود :
الْكَرَمُ أَعْطَفُ مِنَ الرَّحِمِ ( 79796 - 79793 )
[ ترجمه ]
« شخص بزرگوار از خويشاوند مهربانتر است »
[ شرح ]
( 79796 - 79793 ) اعطف ، يعنى : مهربانتر . از اين عبارت يكى از دو معنى به دست مىآيد :
1 - شخص جوانمرد - به دليل جوانمردىاش - نسبت به كسى كه بر أو نعمتي داده است ، مهربانتر از خويشاوندان نسبت به يكديگر است ، زيرا مهربانى شخص جوانمرد طبيعي ومهرورزى خويشاوند گاهى تكلّفى وغير أصيل است .
2 - بزرگوارى باعث علاقمندى ديگران نسبت به شخص بزرگوار است ، ومحبّت مردم نسبت به أو از محبّت خويشاوندى بر خويشان خود بيشتر است .
( 3234 ) 234 - امام ( ع ) فرمود :
مَنْ ظَنَّ بِكَ خَيْراً فَصَدِّقْ ظَنَّهُ ( 79805 - 79800 )
[ ترجمه ]
« هر كس به تو خوشبين بود ، كارى بكن كه با عملت گمان أو را تصديق كنى . »