بيشتر از ديگران بيمناك باشد ، وبر آن بيم رفتار كند .
18 - شادمانى وفريفتگى به هنگام بىنيازى ، وآن فسق وفجور است .
19 - نااميدى در اثر تنگدستى وسستى در عمل ، واين خود ، صفتي ناپسند ، تقصير وكوتاهى است .
( 78056 - 77925 ) 20 - كوتاهى كردن در عمل وانجام وظيفة .
21 - مبالغه واصرار در وقت درخواست واين صفت ناپسند پافشارى در سؤال است .
22 - اگر در معرض هواي نفس قرار گيرد ، معصيت را جلو ، وتوبه را به تأخير مىاندازد .
23 - بهنگام گرفتارى ، از شرايط ديانت بيرون مىرود ، يعنى : از فضيلت تحمل مصيبت كه از شرايط آيين اسلام است ، بيرون شده وبىصبرى مىكند .
24 - جمع كردن بين سخن گفتن از پند وعبرت گرفتن ، وعبرت نگرفتن خود .
25 - در حالي كه خود پندپذير نيست ، در موعظه ديگران زيادة روى مىكند ، كه اين باعث خشم خداست به دليل آيهء مباركه :
كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ
« 52 » .
26 - جمع كردن بين شتافتن به سوى آنچه فانى است ، يعنى دنيا وسهل انگارى در آنچه باقي است يعنى پاداش اخروى كه اين از ناداني وبىعقلى آشكار است .
27 - غنيمت - چون انفاق در راه خدا - را غرامت ، وغرامتى - چون انفاق در راه معصيت خدا - را غنيمت مىداند ، در صورتي كه اين خلاف مقتضاى عقل است .
هامش
( 52 ) سورهء صف ( 61 ) آية ( 3 ) يعنى : اين عمل كه ( به وعده دروغ سخنى بگويى ) وخلاف آن عمل كنيد بسيار سخت خدا را به خشم مىآورد .