سى وچهار صفت ناپسند است .
1 - اميدوارى به آخرت واجر وپاداش آن بدون عمل ، زيرا اين آرزوى وى از خدا بيهوده است وپيش از اين معلوم شد آرزوها سرمايه نادانان است .
2 - تأخير انداختن توبه يا خوددارى از آن به دليل آرزوى زياد ، زيرا اين باعث باقي ماندن بر معصيت ورسيدن به عذاب آخرت است .
3 - جمع كردن بين گفتار پارسايان در دنيا با كردار مشتاقان به دنيا ، كه آن مكر با خداست . كه اين كردار علاقهمندان به دنيا باعث آن مىشود تا به آنان برسد آنچه بايد از عذاب اخروى برسد .
4 - سير نشدن از هر آنچه كه به أو عطا كنند وآن صفت پست حرص آز است .
5 - قناعت نكردن به هنگام نرسيدن مال ، واين همان صفت ناپسند كاستى از فضيلت قناعت است .
6 - جمع كردن بين ناتوانى از شكر نعمتهايى كه از طرف خدا به أو رسيده ، وبين زيادة طلبي بيش از حدّ كه اين جمع كردن ميان صفت ناپسند كوتاهى از فضيلت سپاسگزارى وميان صفت ناپسند حرص است .
7 - جمع كردن بين نهى ديگران از معاصي وخوددارى نكردن خود از گناهان وآن نفاق ونيرنگ با خدا است .
8 - امر كردن ديگران به انجام كارى كه خود از انجام آن كوتاهى مىورزد ، واين هم مثل مورد قبلي نفاق ونيرنگ است .
9 - دوست داشتن نيكوكاران وكوتاهى كردن از انجام عمل آنان ، واين كوتاهى كردن خلاف دوستى با آنهاست .
( 77924 - 77845 ) 10 - دشمن داشتن گناهكاران ، در حالي كه خود يكى از آنهاست ، پس عمل أو مخالف دشمن داشتن آنهاست .
11 - اكراه از مردن - به دليل گناهان بسيار خود ، در حالي كه بر اعمالي
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 556
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥٥٦