انداختن ومسخره كردن وتوجّه دادن بر چيزى است كه باعث نفرت بوده ، نه فريب خوردن ، يعنى همان رفتار بد دنيا نسبت به اهلش به حدّى كه گويى أو ، خود پيك اين هشدار وبرحذر ساختن از دنياست .
( 77034 - 76987 )
وعبارت : كم علّلت . . . مصرعك
مقدمهء صغرا براي قياس مضمرى است كه امام ( ع ) آن را دليل آورده بر آنچه كه ادّعا فرموده است كه دنيا بيدار كنندهء از خواب غفلت است وهدفش فريبكارى نيست ، وتقدير جمله چنين است : دنيا تو را براي خودت سرمشق ساخته است به وسيلهء كساني از بستگانت كه آنان را پرستارى ودرمان كردى ودر پى بهبودى آنان بودى وبراي ايشان پزشكان را معرّفى كردى امّا هيچ كدام از اينها آنان را سودى نبخشيد وهلاكت آنان را نمونه براي هلاكت تو قرار داد .
وكبراى مقدّر آن چنين است : وهر چه كه براي تو سرمشق قرار گيرد چيزى را براي تو مصوّر كند ، پس به تو دروغ نمىگويد وفريبكار نيست ، بلكه از ناصحان توست ، واز خواب غفلت بيدارت مىكند . ( 77083 - 77035 ) آن گاه پس از رفع نكوهش از دنيا شروع به ستايش آن نموده وهشت صفت براي آن بيان كرده است :
1 - دنيا خانهء راستى است براي كسى كه تصديق كند آن را يعنى آنچه را كه دنيا به زبان حال راجع به فنا ونابودىاش خبر داده است . وتصديق دنيا ، اقرار به اين مطالب وعمل بر طبق آنهاست .
2 - منزلگاه ايمنى است ، براي كساني كه موعظههاى دنيا را دريابند تا بپذيرند كه بايد از زيانها وآفات آن دورى كنند واز عذاب الهى كه به وسيلهء دنيا در پيش است أيمن گردند .
3 - خانهء توانگرى است براي كسى كه از دنيا توشهء تقوا را براي سفر إلى اللّه برگيرد . وبديهي است كه تقوا ونتيجهء اخروى آن بزرگترين سرمايه است براي پرهيزگاران .