بالاترين فضيلتى است كه عايد وى مىگردد . سپس أو را متوجّه بر چيزى كرده است كه شايستگى آن را دارد تا برترين عمل دنيايى وى باشد ، يعنى فرونشاندن باطل وبر پا داشتن حقّ ، فرونشاندن باطل ، توجّه بر جهت استعمال قواى شهوت وغضب دارد ، يعنى اين كه هدف از كاربرد آنها دفع ضرر وبه اندازهء حاجت باشد .
وديگر آن كه امام ( ع ) در روايت اوّل ، ابن عباس را امر كرده است بر اين كه شادمانيش بر چيزى باشد كه از آخرت نصيب أو مىگردد ، امّا در اينجا امر فرموده است تا سرور أو به توشهء تقوايى باشد كه براي خود از پيش فرستاده ، به عنوان مقدّمهاى براي آخرت ، ودر روايت أول به ابن عباس دستور مىدهد كه افسوسش براي از دست دادن چيزى از أمور اخروى باشد ، امّا در اين جا مىفرمايد : تأسفش براي چيزى باشد كه بعد از خود از اعمالي كه انجام داده است به جا مىگذارد . توفيق از جانب خداست .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 361
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٣٦١