( 2065 ) 65 - از نامههاى امام ( ع ) به عبد اللّه بن عباس ، همين نامه با اختلاف روايت در عبارت قبلا گذشت
: أَمَّا بَعْدُ - فَإِنَّ الْمَرْءَ لَيَفْرَحُ بِالشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَكُنْ لِيَفُوتَهُ - وَيَحْزَنُ عَلَى الشَّيْءِ الَّذِي لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَهُ - فَلَا يَكُنْ أَفْضَلَ مَا نِلْتَ فِي نَفْسِكَ - مِنْ دُنْيَاكَ بُلُوغُ لَذَّةٍ - أَوْ شِفَاءُ غَيْظٍ - وَلَكِنْ إِطْفَاءُ بَاطِلٍ أَوْ إِحْيَاءُ حَقٍّ - وَلْيَكُنْ سُرُورُكَ بِمَا قَدَّمْتَ - وَأَسَفُكَ عَلَى مَا خَلَّفْتَ - وَهَمُّكَ فِيمَا بَعْدَ الْمَوْتِ ( 71727 - 71674 )
[ ترجمه ]
« امّا بعد ، انسان با رسيدن به چيزى كه ، بايد به أو مىرسيد شادمان مىشود ودر مورد چيزى كه دسترسى بدان ممكن نبوده است ، اندوهگين مىگردد .
بنا بر اين ، برترين چيزى كه در دنيا ، در وجود خود بدان دست مىيابى ، كمال لذّت وخوشى ويا فرونشاندن خشم نيست ، بلكه سركوب باطل وبه پا داشتن حقّ است .
وبايد شادمانى تو براي كار خيرى باشد كه از پيش فرستادهاى ، وتأسّفت بر چيزى باشد كه پس از خود گذاشتهاى ، نگرانىات براي پس از مرگت باشد . »
[ شرح ]
( 71727 - 71674 ) شرح اين نامه ، جز اندكى از عباراتش قبلا گذشت .
از جمله مطالب اين نامه ، آن است كه امام ( ع ) ، ابن عبّاس را بر فضيلت پاكدامنى وبردبارى ، بدين وسيله توجّه داده است كه مبادا لذّتى از لذايذ دنيايى ويا انتقامگيرى را كه دو طرف افراط ويا تفريط است ، آن دو فضيلتى بداند كه