حسنين ( ع ) را ملاحظه نكند ، ديگران را به طريق أولى ملاحظه نخواهد كرد . آن گاه به پروردگار سوگند ياد كرده است كه آنچه را ابن عباس از أموال مسلمين برده است ، اگر به حلال از آن أو مىشد وبراي كسان پس از خود به ارث مىنهاد باعث خوشحالى أو نمىشد . زيرا أو مىدانست جمع آورى واندوختن مال باعث عذاب اخروى است . همان طور كه خداوند متعال فرموده است :
وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ
« 1 » سوگند أول امام ( ع ) همچون عذرى براي شدت پرخاش بر اوست ، وسوگند دوم براي بىارزش جلوه دادن چيزهايى است كه أو از بيت المال برداشته وبيان اين مطلب است كه اگر أو از راه حلال هم آن مالها را دريافت كرده بود ، ارزش اندوختن نداشت تا چه رسد كه از حرام است .
وآن را به ارث خواهد گذاشت واز اختيار أو خارج مىشود وبراي خانوادهاش خواهد ماند .
( 64200 - 64172 ) مطلب ششم : أو را امر به آرامش كرده است ، از باب تهديد بر نزديك بودن رسيدن به آخر كار كه همان مرگ ودفن وعرضهء اعمال در جايى است كه ستمگران از روى حسرت فرياد برمىآورند ، وآنانى كه امر خدا وعمل صالح را از دست دادهاند آرزوى بازگشت به دنيا را دارند ، آن گاه كه راه فرارى براي آنان از آنچه بدان گرفتار آمدهاند وجود ندارد ، وآنجا همان عرصهء رستاخيز است .
امام ( ع ) « فرياد با حسرت » را به هنگامى كه راه برگشت نيست ، در سخنان خود آورده است تا بر ترساندن وتهديد با شمارى از أمور نفرت آميز تأكيد كند ، وامّا امام ( ع ) در اين عبارت در صورتي كه هنگام ، هنگامهء فرار
هامش
( 1 ) سورهء توبه ( 9 ) آية ( 34 ) يعنى : كساني كه طلا ونقره را اندوخته مىكنند .