منها : سلام زينب عليها السّلام على حبيب بن مظاهر الأسدي عندما التحق بالإمام عليه السّلام :
روى بعض ذوي الفضل : أنّ الحسين لمّا نزل كربلاء ، ركز راية ، ولم يسلّمها لأحد من أصحابه ، فسئل عليه السّلام ، فقال : سيأتي صاحبها ، فبينما هم ينتظرون ، وإذا هم بغبرة ثائرة ، فقال الإمام لأصحابه : هذا صاحب الرّاية قد أقبل ، وإذا هم بحبيب بن مظاهر ، فقاموا وتنادوا : جاء حبيب ، فسمعت زينب بنت أمير المؤمنين عليه السّلام فقالت : من هذا الرّجل
هامش
- الباقين » . فرياد برداشت كه : « اى روشنى چشم من ! اى وديعهء خلفاى پيشين ! اى طليعه ثمال واپسين ! كاش مرگ مرا نابود ساختى واين زندگانى را از من بپرداختى . »
حسين به جانب أو نگريست . « وقال : يا أختاه ، لا يذهبنّ بحلمك الشّيطان ، فإنّ أهل السّماء يموتون وأهل الأرض لا يبقون ، كلّ شيء هالك إلّا وجهه ، له الحكم وإليه ترجعون ، فأين أبي وجدّي اللّذان هما خير منّي ولي بهما ولكلّ مسلم أسوة حسنة ، وترقرقت عيناه بالدّموع وقال : لو ترك القطا لنام » .
آن حضرت فرمود : « اى خواهر ! نگران باش كه شيطان حلم تو را نربايد . همانا أهل سماوات بميرند وجهانيان بقا نپذيرند . جز خدا كس به جا نماند وجز خدا كس حكم نراند وبازگشت همگان به سوى أو است . اكنون بگوى پدر من حضرت مرتضى وجدم حضرت مصطفى چه شدند ؟ اكنون مرا به سوى ايشان وديگر مسلمانان تأسّى بايد جست . »
اين بگفت وآب در چشم مبارك بگردانيد وبه اين مثل عرب تمثل كرد كه : « اگر صياد مرغ قطا را به حال خود گذارد ، أو در آشيانه خود به شادى بخوابد . »
آنگاه در تعزيت وتسليت سخن آغاز كرد . « وقال : يا أختاه ، بحقّي عليك إذا أنا قتلت فلا تشقّي عليّ جيبا ولا تخمشي عليّ وجها » . وفرمود : « اى خواهر ! تو را سوگند مىدهم به حقّ من بر تو ، گاهى كه من كشته شوم ، گريبان در مرگ من چاك نزنى وصورت نخراشى . »
از اين سخنان بانگ وناله وعويل أهل بيت بلند شد وبنا كردند به هاىهاى گريستن وزينب عليها السّلام بيفتاد واز هوش برفت . حضرت حسين سر أو را در كنار گرفت وآب بر چهرهء مباركش بزد تا به هوش آمد .
اثر طبع عمان سامانى :جان خواهر در غمم زارى مكن * با صدا بهرم عزادارى مكن
هر چه باشد تو على را دخترى * عصمت الّهى زهراپرورى
معجر از سر پرده از رخ وأمكن * آفتابا ماه را رسوا مكن
خانهسوزان را تو صاحبخانه باش * با زنان در همرهى مردانه باش
گر خورد سيلى سكينه دم مزن * عالمي زين دمزدن بر هم مزن
هست بر من ناگوار ناپسند * از تو اى زينب صدا گردد بلند
با تو هستم جان خواهر همسفر * تو به پاى اين راه كوبى ، من به سرمحلاتى ، رياحين الشريعة ، 3 / 77 - 80