يعدّ في أهل المدينة . ووفد على الوليد يسأله أن يولّيه صدقة أبيه عليّ .
ابن عساكر ، مختصر ابن منظور ، 19 / 138
ويروى أنّ عمر بن عليّ خاصم عليّ بن الحسين عليهما السّلام إلى عبد الملك في صدقات النّبيّ وأمير المؤمنين عليهما السّلام ، فقال : « 1 » يا أمير المؤمنين ! أنا ابن المصدّق وهذا ابن ابن ، فأنا أولى بها منه « 1 » ، فتمثّل عبد الملك بقول أبي الحقيق :
لا تجعل الباطل حقّا ولا * تلطّ دون الحقّ بالباطل « 2 »
قم يا عليّ بن الحسين فقد وليتكها ، فقاما ، فلمّا خرجا ، تناوله عمر وآذاه ، فسكت عنه ولم يرد عليه شيئا ، فلمّا كان بعد ذلك ، دخل محمّد بن عمر على عليّ بن الحسين
هامش
- آمدنش به شام واحوالش پرسيد . سپس به أو گفت : « همانا من هنگام ملاقاتت در پيش عبد الملك سودى به تو خواهم رساند . » وهنگامى كه حسن بن حسن بر عبد الملك درآمد ، عبد الملك به أو خوشآمد گفت وبا خوشرويى آمادهء پاسخ دادن به درخواست أو شد . وحسن بن حسن را زودتر از عادت سپيدى موى فراگرفته بود . پس عبد الملك در حالي كه يحيى بن أم الحكم نيز در مجلس خليفه حاضر بود ، به حسن گفت : « اى أبا محمد ! سپيدى مو وپيرى زود به سراغ تو آمده ؟ » يحيى بن أم الحكم گفت : « اى أمير المؤمنين ! چرا چنين نباشد ؟ آرزوهاى مردم عراق أو را پير كرده ، گروههاى مردم ( أزين سو وآن سو ) به نزد أو مىآيند وأو را به آرزوى خلافت مىاندازند ( واندوه نرسيدن به آن ، أو را پير كرده ) ! »
حسن بن الحسن رو به أو كرده ، گفت : « به خدا پذيرايى بدى از من كردى . اينگونه نيست كه تو مىگويى ، بلكه ما خاندانى هستيم كه موى ما زود سپيد مىشود . »
وعبد الملك اين سخنان را مىشنيد . پس به حسن گفت : « آنچه به خاطر آن به اينجا آمدهاى ، بيان كن . »
أو جريان گفتار حجاج را به أو بازگو كرد . عبد الملك گفت : « حجاج را چنين كارى نرسيده ومن براي أو نامهاى مىنويسم كه اين كار را نكند . »
پس نامهاى به حجاج نوشت وجايزهاى نيكو به حسن بن حسن داد ، وچون حسن از نزد عبد الملك بيرون آمد ، يحيى بن أم الحكم أو را ديدار كرد . پس ، حسن براي بدرفتاريش در حضور عبد الملك با أو درشتى كرد وبه أو گفت : « اين چه چيزى بود كه به من وعده كردى ( وبرخلاف آن رفتار نمودى ؟ ) . »
يحيى به أو گفت : « آرام باش كه به خدا سوگند ، هميشه خليفه از تو انديشه دارد ومىترسد ، واگر ترس از تو نبود ، خواستهات را نمىپذيرفت ومن دربارهء نيكى به تو كوتاهى نكردم . » ( يعنى اين سخن من موجب گشت كه بيم تو در دل أو بيفتد وحاجتت را روا سازد ) .
رسولي محلّاتى ، ترجمهء ارشاد ، 2 / 20 - 21
( 1 - 1 ) [ حكاه بطل العلقمي عن البحار ، 3 / 521 - 522 ] .
( 2 ) - لاطّ الشّيء بالشّيء : الصّقه به .