هامش
- ( 3 ) . قرآن كريم ( 3 - 163 ) .
( 4 ) . [ در متن : « سوّى » مىباشد ] .
( 5 ) . نيايش : دعاى باتضرع .
( 6 ) . اشاره به حديث : « لولاك لما خلقت الأفلاك » است .
( 7 ) . تنمر : پلنگ دماغى .
( 8 ) . كناية از خودبينى ونخوت است .
( 9 ) . مناهل ( جمع منهل ) : محل آب برداشتن .
( 10 ) . وضيع : فرومايه . شريف : عالىقدر .
( 11 ) . خائيدن : جويدن ودر اين جمله اشاره به جويدن هند جگر حمزه سيّد الشهدا عليه السّلام مىفرمايد .
( 12 ) . شأفة ( بر وزن رأفة ) : ريش سوختنى كه زير قدم برآيد وعلاج آن به داغ كنند .
( 13 ) . مراد جهنم است .
( 14 ) . گنگ : لآل .
( 15 ) . چون به جهنم درآيى ، آرزو كنى كه اى كاش لآل مىبودى وفرمان قتل حسين نمىدادى واين پشيمانى براي تو سودى ندارد .
( 16 ) . معلاق ( به كسر ميم ) : چنگك ، قلاب .
( 17 ) . ضبع : كفتار .
( 18 ) . ودود : مهربان .
( 19 ) . نوائح ( جمع نائحه ) : زنان نوحهگر .
( 20 ) . ناله وزارى از زنان نالهكننده پسنديده است . چه بسيار آسان است مرگ بر زنان نوحهكننده .
سپهر ، ناسخ التواريخ سيد الشهداء عليه السّلام ، 3 / 143 - 149
وبه روايت از مثير الأحزان [ رسول خدا صلّى اللّه عليه واله وسلم ] حسين را مىبوسيد وگريه مىكرد ومىفرمود : « ما لي وليزيد لا بارك اللّه في أمر يزيد اللّهمّ العن يزيد » ؛ اى شيعه ! نمىدانم كدام ظلم يزيد را در آن وقت به خاطر آورد كه چنين از روى درد بر آن ملعون شقى نفرين مىكرد ؟ شايد بهخاطر آورد كه اين لبهاى مقدس را كه در اين وقت مىبوسد ، آن ملعون به چوب دستى خود اهانت رساند وبه زبان بريدهاش استهزا به جدش وشريعت مطهرهء آن جناب كرده ومىگويد :( لعبت هاشم بالملك فلا * خبر جاء ولا وحي نزل
ليت أشياخي ببدر شهدوا )تا به آخر كفريات آن كافر بدتر از نمرود : زيرا اين أعظم مصائب آن حضرت است ، لذا چون دو دخترش فاطمه وسكينه از عقب تخت آن مردود گردن كشيدند وديدند كه يزيد لعنه اللّه چوب بر آن سر مقدس مىزند ، به روايت منتخب روى به عمهء خود زينب كردند وفرمودند : « عمه ! يزيد چوب بر لب ودهان باباى ما مىزند . » -