بالنّظر إليه فلا ينظرون إلينا ، فنحن حرم رسول اللّه . قال : فدنوت من صاحب الرّأس وقلت له : هل لك أن تقضي حاجتي وتأخذ منّي أربعمائة دينار ؟ قال : وما هي ؟ قلت :
تقدّم الرّأس أمام الحرم . ففعل ذلك ودفعت له ما وعدته . « 1 »
هامش
( 1 ) - سهل بن سعد الساعدي گويد : من حج كرده بودم به عزم زيارة بيت المقدس . متوجه شام شدم .
چون به دمشق رسيدم ، شهري ديدم پرفرح وشادى . جمعى را ديدم كه در مسجد پنهان نوحه مىكردند وتعزيت مىداشتند . پرسيدم : « شما چه كسانيد ؟ »
گفتند : « ما از مواليان أهل بيتيم وامروز سر امام حسين وأهل بيت أو به شهر آورند . »
سهل گويد : به صحرا رفتم . از كثرت خلق وشيههء اسبان وبوق وطبل وكوسات ودفوف رستخيزى ديدم . تا سواد أعظم برسيدم ، ديدم كه سرها مىآوردند بر نيزهها كرده . أول سر عباس آوردند ودر عقب سرها عورات حسين مىآمدند . سر حسين را ديدم با شكوهى تمام ونوري عظيم از أو مىتافت . بلحية مدوّرة قد خالطها الشّيب وقد خضبت بالوسمة . أدعج العينين أزج الحاجبين واضح اللّحيين أقنى الأنف .
متبسّما إلى السّماء ، شاخصا ببصره نحو الأفق . والرّيح يلعب بلحيته يمينا وشمالا كأنّه عليّ عليه السّلام .
با ريش گرد كه موى سفيد با سياه آميخته بود وبه وسمه خضاب كرده ، سياه چشمها وپيوست ابروها كه محاسن از هر جانب جدا بود ، كشيده بيني چون خوشه خرما تبسمكنان به جانب آسمان چشم واكرده به جانب أفق وباد محاسن أو را مىجنبانيد به جانب چپ وراست . پنداشتى كه أمير المؤمنين على است .
عماد الدّين طبري ، كامل بهايى ، 2 / 296 - 297
بينه : أولاد آنانكه در قتل حسين عليه السّلام بودند ، در زمين شام هنوز مشهورند وعزيز ومكرم ؛ چنانكه سادات بني هاشم ميان شيعه ، أول جمعى را بنو السراويل گويند ؛ جهت آنكه جد جد ايشان ، شلوار امام حسين به غارت برده بود .
وبنو السرج أولاد آنانند كه زين بر اسبها نهادند وسوار شدند وبر سينهء امام مىتاختند واستخوانهاى مباركش مىشكستند وآن اسبها را به مصر بردند ونعلها كندند وبر در خانهها كوفتند واين عادت ميان ايشان باقي است .
وبنو أسنان أولاد ايشانند كه سر حسين بر سر نيزه كردند .
وبنو الملح آنانند كه نمك بر سر حسين پاشيدند .
وبنو الطست ، أولاد آنانند كه تشت آوردند وسر امام در آنجا نهادند .
وبنو القضيب ، أولاد آنانند كه تازيانه آوردند كه تا يزيد لعين بر ثناياى امام حسين كه مقبل رسول بودى ، مىزد .
وبنو الفروجى أولاد آنانند كه سر امام حسين در فروج جبرون بردند .
وبنو المكبرى أولاد آنانند كه از دنبال سر امام حسين مىرفتند وتكبير مىگفتند . يكى از شعرا اين معنى را به نظم آورده است .جاؤوا برأسك يا ابن بنت محمّد * مترمّلا بدمائه ترميلا-