تخطي إلى المحتوى الرئيسي

موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع ) — صفحة 322

مساهمون:

ص٣٢٢
منقوش :
لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ
« 1 » وفي الجانب الآخر :
وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ
« 2 » . « 3 » [ عن أبي مخنف ] القندوزي ، ينابيع المودّة ، 3 / 90 - 91
هامش
( 1 ) - إبراهيم / 42 . ( 2 ) - الشّعراء / 227 . ( 3 ) - وطي مسافت كردند ودر كنار دير راهبى 1 كه آبى گوارا داشت ، فرود شدند وأهل بيت را در طرفي بازداشتند وديده‌بانان بر ايشان بگماشتند . سيد سجاد عليه السّلام اين اشعار را انشاد فرمود :هوى الزّمان فما تفنى عجائبه * عن الكرام ولا تفنى مصائبه 2 فليت شعري إلى كم ذا تجاذبنا ؟ * صروفه وإلى كم لا نجاذبه 3 يسيّرونا على الأقتاب عارية * وسائق العيس يحمى عنه عازبه 4 كأنّنا من بنات الرّوم بينهم * أو كلّما قاله المختار كاذبه كفرتم برسول اللّه ويلكم * يا امّة السّوء ! قد ضاقت مذاهبهبالجملة ، چون آفتاب طريق أفول 5 گرفت ، لشكريان سر مبارك حسين عليه السّلام را در كنار صومعهء 6 راهب جا دادند . پس بنشستند وبه عيش وطرب ولهو ولعب پرداختند . مكشوف باد كه اسلام راهب ومعجزهء آن سر مبارك را مورخين ومحدثين سنّى وشيعي در كتب معتبره با اندك بينونتى رقم كردند ؛ چنان‌كه در كتاب فاضل مجلسي وكتاب خرايج ومنتخب طريحى وروضة الأحباب وديگر كتب به اسناد معتبره مرقوم است ومن بنده ، اين قصه را نقد كرده ومىنگارم 7 . چون لشكر ابن زياد در كنار دير راهب سر حسين عليه السّلام را در صندوقى نهادند ، فروگذاشتند وخود بنشستند . پاسى 8 از شب را به گساريدن كاسات 9 عقار واستماع نقرات موسيقار به پاى بردند . آن‌گاه خوان بنهادند وبه خورش وخوردنى پرداختند . ناگاه نگريستند كه دستى از ديوار بيرون شد وبا قلمي از فولاد اين شعر را بر ديوار دير راهب با خون نگاشت :أترجو أمّة قتلت حسينا * شفاعة جدّه يوم الحساب ؟ 10آن جماعت سخت بترسيدند وبعضي پيش شدند كه دست وقلم را مأخوذ دارند كه ناپديد شد . چون بازآمدند ومشغول طعام شدند ، ديگر باره آن دست با قلم فولاد بيرون شد واين شعر نوشت :فلا واللّه ليس لهم شفيع * وهم يوم القيامة في العذاب 11ديگر باره همگنان برخاستند ، باشد كه آن دست را به دست گيرند . هم‌چنان ناپديد شد ؛ چون باز شدند ، باز بيرون شد وبنوشت :وقد قتلوا الحسين بحكم جور * وخالف حكمهم حكم الكتاب 12أبو مخنف لوط بن يحيى در كتاب خويش ، سند به سهل مىرساند كه : هاتفى ندا داد واين اشعار را به اندك بينونتى بيان كرد :أترجو أمّة قتلت حسينا * شفاعة أحمد يوم الحساب وقد غضبوا الإله وخالفوه * ولم يخشوه في يوم المآب 13