أبواب السّماء قد فتحت ، ونزل آدم ونوح وإبراهيم وإسماعيل وإسحاق ونبيّنا محمّد صلّى اللّه عليه واله وسلّم وعليهم أجمعين ، ومعهم « 1 » جبرئيل ، وخلق « 2 » من الملائكة ، فدنا جبرئيل من « 3 » التّابوت وأخرج الرّأس وضمّه إلى نفسه « 4 » وقبّله ثمّ كذلك فعل الأنبياء « 5 » كلّهم « 6 » ، وبكى النّبيّ صلّى اللّه عليه واله وسلّم على رأس الحسين عليه السّلام وعزّاه الأنبياء .
وقال له « 7 » جبرئيل عليه السّلام : يا محمّد ! إنّ اللّه تبارك وتعالى أمرني أن أطيعك في امّتك ، فإن أمرتني زلزلت بهم الأرض وجعلت عاليها سافلها كما فعلت بقوم لوط .
فقال النّبيّ صلّى اللّه عليه واله وسلّم : لا « 8 » يا جبرئيل ! فإنّ « 9 » لهم معي « 9 » موقفا بين يدي اللّه يوم القيامة .
ثمّ جاء الملائكة نحونا ليقتلونا . فقلت : الأمان الأمان « 7 » يا رسول اللّه ! فقال : اذهب فلا غفر اللّه لك . « 10 »
هامش
( 1 ) - [ نفس المهموم : « ومعه » ] .
( 2 ) - [ تسلية المجالس : « خلق كثير » ] .
( 3 ) - [ الإمام الحسين عليه السّلام وأصحابه : « مع » ] .
( 4 ) - [ زاد في تسلية المجالس : « وبكى » ] .
( 5 ) - [ زاد في تسلية المجالس : « والملائكة » ] .
( 6 ) - [ لم يرد في الإمام الحسين عليه السّلام وأصحابه ] .
( 7 ) - [ لم يرد في تسلية المجالس ] .
( 8 ) - [ لم يرد في نفس المهموم ] .
( 9 - 9 ) [ تسلية المجالس : « لي معهم » ] .
( 10 ) - ابن لهيعة وديگرى حديثي روايت كرده است كه ما از آن حديث همان مقدار كه نيازمنديم ، نقل مىكنيم . گويد : به طواف خانهء كعبه بودم كه ديدم مردى مىگويد : « بار الها ! مرا بيامرز وگمان ندارم كه بيامرزى . »
أو را گفتم : « اى بندهء خدا ! از خدا بپرهيز وچنين سخن بر زبان ميار كه اگر به شمارهء قطرههاى باران وبرگ درختان گناه داشته باشى واز خدا آمرزش بخواهى ، خدايت مىآمرزد كه أو آمرزنده ومهربان است . »
گويد : مرا گفت : « بيا تا سرگذشت خودم را براي تو بيان كنم . »
به همراهش رفتم . پس گفت : « بدان كه من جزو همان 50 نفرى بودم كه سر بريدهء حسين را به شام مىبرديم . برنامه چنين بود كه چون شب مىشد ، سر را در صندوقى مىنهاديم وخود بر گرد آن مىنشستيم وبه شرابخوارى وميگسارى مىپرداختيم . شبى رفقاى من همگى مى خورده ومست شده بودند ومن نخورده بودم . چون تاريكى شب همه جا را فرا گرفت ، صداى رعدى شنيدم وبرقى درخشيد ، ديدم كه -