قال أبو مخنف : واللّه ما مضت إلّا أيّام قلائل ، وظهر المختار بن أبي عبيدة الثّقفيّ بأرض كوفة يطالب بدم الحسين عليه السّلام والآخذ بثاره ، فوقع بخولى بن يزيد الأصبحيّ ، وهو ذلك الرّجل ، قال : فلمّا أوقف بين يديه قال : ما صنعت بيوم كربلا ؟ قال : ما صنعت شيئا غير أنّي أخذت من تحت زين العابدين نطعا كان نائما عليه وسلبت زينب قناعها ، وأخذت القرطين كانا في أذنيها . فقال له : يا عدوّ اللّه وأيّ شيء يكون أعظم من هذا ؟ وأيّ شيء سمعتها تقول ؟ قال : قالت : قطع اللّه يديك ورجليك وأحرقك اللّه بنار الدّنيا قبل نار الآخرة .
فقال المختار : واللّه لأجيبنّ دعوتها . ثمّ أمر بقطع يديه ، ورجليه ، وأحرقه بالنّار . « 1 »
هامش
( 1 ) - ونيز در آن كتاب [ بحار الأنوار ] وبعضي كتب تواريخ وأحاديث واخبار از سدّى مروى است كه گفتى : شبى يكى از دوستانم با من به ضيافت بنشست واز هرروى صحبت درافكند ونگران شدم كه به ضخامت ودرشتى سيلى كه از فراز به فرود آيد ، سخن مىراند . پس به حديث أو گوش آوردم تا به حكايت كربلا پيوست وبا قتل حسين عليه السّلام قريب العهد بود . چون سخن به اين مقام افتاد آهى سرد برآوردم ونالهاى اندوهگين بر كشيدم . گفت : « تو را چه پيش آمد ؟ »
گفتم : « مصيبتى فرا ياد آوردم كه تمام مصائب روزگار در پهلويش سهل وهموار است . »
گفت : « آيا در صحراى كربلا حاضر نبودى ؟ »
گفتم : « سپاس خداى را كه حضور نداشتم . »
گفت : « تو را نگرانم كه بر هرچيز سپاسگزار باشى . »
گفتم : « شكر مىنمايم كه از ارتكاب خون حسين عليه السّلام آسودهام . چه از جدش خبر دادهاند كه فرمود : هر كس به خون پسرم حسين طلب كرده شود ، در روز قيامت خفيف الميزان باشد . »
گفت : « جدش چنين فرمود ؟ »
گفتم : « آرى ! ونيز فرمود : پسرم حسين را به ظلم وعدوان شهيد مىكنند . »
ألا ومن قتله كان في تابوت من نار ، ويعذّب بعذاب نصف أهل النّار ، وقد غلّت يداه ورجلاه ، وله رائحة يتعوّذ أهل النّار منها ، هو ومن شايع وبايع أو رضي بذلك ، كلّما نضجت جلودهم بدّلوا بجلود غيرها ليذوقوا العذاب الأليم ، لا يفتّر عنهم ساعة ويسقون من حميم جهنّم ، فالويل لهم من عذاب جهنّم .
دانسته باشيد كه هركس حسين عليه السّلام را شهيد گرداند ، أو را در تابوتى از آتش درآورند وبه اندازهء يك نيمهء عذاب جملهء أهل نار به أو عذاب كنند ؛ در حالتي كه هردو دست وهردو پاى أو را مغلول كرده باشند ، واز أو بويى ناخوش برآيد كه أهل آتش از آن بوى به هرسوى پناهنده شوند . اين شخص وهركس أو را مشايعت ومتابعت كرده باشد ، يا به كار أو خوشنود شده باشد ، در آتش دوزخ عذاب بيند ، وهروقت -