گفته شده است كه اين آية در بارهء كفّار قريش در روز بدر نازل شده كه ده نفر بودهاند از اين قرار : أبو جهل ، عتبه وشيبه پسران ربيعة بن عبد شمس ، نبيه ومنبّه پسران حجّاج ، أبو البختري بن هشام ، نضر بن حرث ، وحرث بن عامر ، ابّى بن خلف وزمعة بن اسود . آن گاه امام ( ع ) پيامبر أكرم را با فضيلت پيامبرى نام برده ، وأبو جهل را با توجه به صفت ناپسندش كه تكذيب رسول خداست ذكر فرموده ، وبعد از حمزة بن عبد المطّلب به أسد اللَّه وشير خدا تعبير كرده ، وخاطر نشان كرده است كه پيغمبر أكرم به علت دليرى ودفاع وى از دين خداوند أو را شير خدا ناميده است ، ودر مقابل أو ، أسد الأحلاف را آورده است كه أسد ، پسر عبد العزّى است ، ومراد از احلاف ( همسوگندها ) عبد مناف ، زهرة ، أسد ، تيم وحرث بن فهر مىباشند وهمسوگند ، ناميده شدند ، زيرا وقتي كه بنى قصى مىخواستند بعضي از ستمها كه در دست بنى عبد الدار بود بگيرند از قبيل پرچمدارى واجتماعات سالانه وپرده دارى وپذيرايى حاجيان كه تمام اينها را قصىّ براي قريش مقرر كرده بود تا در هر سال حاجيان را اطعام كنند ، اما براي آنان جز سمت آب دادن حاجيان باقي نمانده بود ، در اين هنگام آنان همقسم شدند كه با بنى قصّى بجنگند ، آمادهء جنگ شدند اما پس از آن كه آنچه از مناصب در دست داشتند تثبيت كردند از جنگ منصرف شدند .
بعد از آن به ياد مىآورد ، دو سرور جوانان أهل بهشت را كه امام حسن وامام حسين مىباشند ، ودر مقابل از كودكان ( أهل ) آتش ياد كرده كه بعضي گويند مقصود فرزندان عقبة بن أبي معيط است كه پيامبر به أو فرمود سرانجام براي تو وآنان آتش است وبرخى گويند فرزندان مروان بن حكم هستند كه هنگام بلوغشان جهنمى شدند اگر چه هنگامى كه حضرت اين سخن را در بارهشان فرمود كودك بودند . سپس به بهترين زنان جهانيان افتخار كرده كه منظور فاطمه ( ع ) مىباشد ودر مقابل وى از بنى أمية حمّالة الحطب را ذكر كرده
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 760
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٧٦٠