مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ
« 3 » » . پرهيزكاران در دنيا بهترين جاها را براي سكونت برگزيدند وبهترين استفاده از خوراكيها بردند ، با مردم دنيا ، در دنيايشان شريك بودند ، پس با آنها از خوراكيهاى پاكيزه كه مىخورند خوردند واز نوشيدنيهاى گوارا كه آنها مىآشامند ، نوشيدند ، واز بهترين جامهها كه آنان مىپوشند پوشيدند واز بهترين همسرانى كه آنها مىگيرند ، گرفتند وبهترين مركبهاى سواري را همانند آنان سوار شدند ، با أهل دنيا از لذتش بهره گرفتند ، وايشان در دنيا همسايگان خدايند ، آنچه از أو تمنا مىكنند به آنان عطا مىكند نه دعايشان رد مىشود ونه سهمى از لذتشان كاستى مىيابد .
اين كه فرمود در دنيا بهترين خوراكيها را خوردند ودر بهترين مسكنها سكونت كردند ، به اين سبب است كه اين أمور را بر وجه شايسته ومباح كه به آن امر شده بودند به كار مىبردند وبديهي است كه اين بهترين وجه است .
واما اين امر كه آنان با أهل دنيا ، در برخوردارى از طيبات شريك بودند گر چه امرى است روشن وآشكار ولى ما در توضيح آن مىگوييم : لذّتى كه أهل تقوا از آنچه در دنياست مىبردند كاملترين لذت بود ، زيرا هر بهرهاى كه از دنيا مىبردند وهر چه كه مصرف كردند ، خواه خوراكى وآشاميدنى ويا انتخاب همسر ومركب باشد ، تمام اينها را هنگام نياز وبه اندازهء ضرورت انتخاب مىكردند ، وچنان كه مىدانى هر اندازه كه احتياج ونياز به امرى بيشتر وشديدتر باشد لذت استفادهء از آن قويتر وزيادتر خواهد بود ، واين خود ، از أمور وجداني مىباشد . بنا بر اين واضح است كه أهل تقوا از دنيا همان بهرهاى را بردند كه افراد مرفّه وخوشگذران مىبرند وهمان را به دست آوردند كه ستمكاران متكبر به
هامش
( 3 ) سوره أعراف ( 7 ) آية ( 31 ) ، يعنى : بگو چه كسى حرام كرده است زينت خدا ، وروزيهاى پاكيزه وحلال را كه براي بندگان خود به وجود آورده است .