« 1 » قال : وكتب إليه الحسين « 1 » : أمّا بعد ؛ فإنّه لم يشاقق اللّه ورسوله من دعا إلى اللّه عزّ وجلّ وعمل صالحا ، وقال : إنّني من المسلمين ؛ وقد دعوت إلى الأمان ، والبرّ ، والصّلة ، فخير الأمان أمان اللّه ، ولن يؤمن اللّه « 2 » ، « 3 » يوم القيامة « 3 » من لم يخفه في الدّنيا ، فنسأل اللّه مخافة في الدّنيا توجب لنا أمانه يوم القيامة ، فإن كنت نويت بالكتاب صلتي ، وبرّي ، فجزيت خيرا في الدّنيا والآخرة ؛ والسّلام . « 4 »
هامش
( 1 ) ( 1 - 1 ) [ في نهاية الإرب : « وكتب الحسين إلى عمرو بن سعيد » ، وفي بحر العلوم : « وكتب الحسين عليه السّلام في ذلك الحين جوابا لكتاب عمرو بن سعيد ، قال فيه : بسم اللّه الرّحمن الرّحيم » ] .
( 2 ) - [ نهاية الإرب : « باللّه » ] .
( 3 ) ( 3 - 3 ) [ في نفس المهموم والمعالي : « في الآخرة » ] .
( 4 ) - گويد : « حسين شتابان برفت وبه چيزى نپرداخت تا در ذات عرق فرود آمد . »
علي بن حسين گويد : وقتي از مكّه درآمديم ، نامهء عبد اللّه بن جعفر همراه دو پسرش عون ومحمّد رسيد كه به حسين بن علي نوشته بود :
« امّا بعد : تو را به خدا ، وقتي اين نامه را ديدى ، بازگرد كه بيم دارم اين سفر كه در پيش دارى ، مايهء هلاك تو شود ونابودى خاندانت . اگر اكنون هلاك شوى ، نور زمين خاموش مىشود كه تو دليل هدايتجويانى واميد مؤمنان . در رفتن شتاب مكن كه من از دنبال نامه مىرسم ؛ والسّلام . »
گويد :
عبد اللّه بن جعفر پيش عمرو بن سعيد رفت وبا وى سخن كرد وگفت : « نامهاى به حسين بنويس وأو را أمان بده با وعدهء نيكى ورعايت . در نامهء خويش تعهّد كن واز أو بخواه كه بازگردد ؛ شايد اطمينان يابد وبازآيد . »
عمرو بن سعيد گفت : « هرچه مىخواهى بنويس وپيش من آر تا مهر بزنم . »
گويد :
عبد اللّه بن جعفر نامه را نوشت وپيش عمرو بن سعيد برد وبدو گفت : « مهر بزن وهمراه برادرت يحيى بن سعيد بفرست كه كاملا مطمئن شود وبداند كه قضية جدّى است . »
گويد : عمرو چنان كرد . وى از جانب يزيد بن معاوية عامل مكّه بود .
گويد :
يحيى وعبد اللّه بن جعفر به حسين رسيدند واز آن پس كه يحيى بن سعيد نامه را بدو داد كه خواند ، بازگشتند وگفتند : « نامه را به أو داديم كه خواند وبا وى اصرار كرديم واز جمله عذرها كه به ما گفت ، اين بود كه : خوابى ديدهام كه پيمبر نيز در آن بود ودستوري يافتهام كه به ضررم باشد يا به سودم انجام مىدهم . »
بدو گفتند : « اين خواب چه بود ؟ » -