تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 836

مساهمون:

ص٨٣٦
شايد هم مراد از اين كه قرآن حديث وخبر است اين باشد كه آن قول وگفتار گوينده‌اى كه به نقل آن مىپردازد نيست چنان كه خداوند متعال فرموده است :
اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ
. . . « 16 » فايده ويژگى مذكور اين است كه انسان را بىنياز مىكند از اين كه بخواهد از چيزى غير از قرآن كه داراى فايده وثواب آن نيست سخن گويد بلكه شايسته است زبان از آن ببندد وبه تلاوت قرآن وگفتگو از آن بپردازد . ( 48520 - 48517 ) 42 - حكم حقّ است براي كسى كه داورى كند ، يعنى احكامى كه قاضيان در داوريهاى خود بدان نياز دارند در قرآن است ، به جاى واژه حكما ، حكما نيز روايت شده ، ودر اين صورت معنا اين است كه قرآن داورى است كه قاضيان بدان رجوع مىكنند ، ونمىتوانند پا از حكم أو بيرون گذارند . وتوفيق از خداوند است .
هامش
( 16 ) سوره زمر ( 39 ) آية ( 23 ) يعنى : خداوندى كه بهترين سخن را نازل كرده ، كتابي كه آياتش همانند يكديگر است ، آياتي مكرّر دارد .