دارويى است كه پس از آن دردى نيست ونوري است كه با وجود آن ظلمتى نيست ، ريسمانى است كه دستاويز آن محكم است ، ودژى است كه قلّهاش بلند است ، قدرتى است براي كسى كه به آن دل بندد ، وجايگاه امنى است براي كسى كه به آن در آيد ، هدايت است براي كسى كه به آن اقتدا كند ، عذر است براي كسى كه خود را به آن منسوب بدارد ، حجّت است براي كسى كه از آن سخن بگويد ، گواه است براي كسى كه به وسيله آن با دشمن در ستيز باشد ، پيروزى است براي كسى كه به آن استدلال كند ، ونگهدارندهء كسى است كه به آن عمل كند ، مركب رهوارى است براي كسى كه آن را به كار بندد ، نشانه روشنى است براي كسى كه علامت جويد وزيرك باشد وسپر است براي كسى كه جامه رزم پوشد ، ودانش است براي كسى كه آن را به گوش بسپارد ، وخبر است براي آن كه روايت كند ، وحكم است براي كسى كه به داورى پردازد . »
[ شرح ]
( 47877 - 47793 ) آغاز اين خطبه در بيان اين است كه علم خداوند به جزئيّات موجودات با همه كثرت واختلافى كه دارند احاطه دارد ، واين كه فرموده است : خداوند فرياد حيوانات وحشى را در بيابانها كه بر اثر خشكسالى وبىگياهى ناله ، وگويى به درگاه أو استغاثه مىكنند مىداند براي اين است كه گوشزد كند انسان سزاوارتر است به اين كه به درگاه أو التجأ كند ، وبه أو پناه برد ، همچنين ذكر اين كه خداوند بر گناهانى كه بندگان در پنهانى انجام مىدهند ، وآمد وشد ماهيها در پهنه وژرفاى درياها آگاه است ، بدين منظور است كه مردم از ارتكاب گناه در خلوت به گمان اين كه مكان امنى براي اين كار است دورى جويند .
پس از اين به رسالت پيامبر گرامى ( ص ) گواهى مىدهد ، وسپس به تقوا وپرهيزگارى سفارش مىكند ودر تأكيد اين مطلب به ذكر صفاتى از حقّ تعالى مىپردازد كه توجّه به آنها باعث ترس وهراس از نافرمانى خداوند وموجب رو آوردن وپناه بردن به اوست ، از جمله اين كه خداوند سبحان مبدأ آفرينش ومرجع