اوست به اين كه بر بندگانى كه به پروردگارى أو اعتراف كنند ودر راه فرمانبردارى أو استقامت ورزند فرشتگان بر آنها فرود آيند وبيم واندوه را از دل آنها ببرند ومژده بهشت به آنها بدهند ، امّا حجّتى كه بر أساس آن سخن مىگويد اين است كه مىفرمايد : شما گفتهايد ربّنا اللّه « 10 » ( پروردگار ما خداست ) يعنى به خداوندى پروردگار اعتراف كردهايد ، پس در پيروى از كتاب أو ، وفرمانبردارى از دستورهاى أو ، وسپردن طريقهاى كه شايسته بندگى اوست استقامت ورزيد ، يعنى عبادت وطاعت أو را از روى دانش ويقين وخالص از هر گونه ريا ونفاق انجام دهيد واز طريق صحيح عبادت پا بيرون نگذاريد ، يعنى با لاف دانايى در علوم دين وسختگيرى در تكاليف وگرايش به سوى افراط وزيادهروى كه نتيجة ناداني است از مرز بندگى خارج نشويد ، ودر طريق عبادت أو بدعت پديد نياوريد وبا احكام آن مخالفت نورزيد ، وبه جانب راست وچپ وافراط وتفريط منحرف نشويد تا در وادى هلاكت نيفتيد ، اگر به اين دستورها عمل كنيد شرط استحقاق را انجام داده وشايستگى آن را به دست آوردهايد كه خداوند وعده خود را كه ذكر شد بر آورد ، زيرا شرط استحقاق مركّب از دو امر است يكى اقرار به ربوبيّت اوست وديگرى استقامت بر أموري كه بيان گرديد ، وهنگامى كه أمور مذكور انجام شود ايفاى وعده خداوند واجب مىگردد ، وچنانچه جزيى از شرط انجام نشود مشروط واقع نخواهد شد وآنچه وعده داده شده متحقّق نخواهد گرديد ، واين كه گفته شد معناى اين گفتار امام ( ع ) است كه فرموده است : أهل المروق . . . منقطع بهم يعنى : آنهايى كه از دايره دين وحدود احكام الهى پا بيرون مىنهند در روز رستاخيز مشمول رحمت خداوند نخواهند شد ووسيلهاى كه آنها را به اين مقصد برساند نخواهند يافت ، زيرا آنچه شرط است رسيدن به اين هدف اصلى است .
پس از اين أمير مؤمنان ( ع ) از نفاق ودورويى نهى مىكند زيرا ( تهزيع
هامش
( 10 ) اشاره است به آية شريفه. . . الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا *. . . ( مترجم )