آنهاست كه به قصد تحصيل آخرت ، مكنت وثروتى در دنيا به دست آورده باشد ليكن آن مقدار مال ومنالى كه دولتمندان ومتنعّمان در دنيا به دست مىآورند ، اگر هم مقصودشان وصول به مراتب قرب إلهي باشد بهره آنها اندك ، ودر عين حال در غايت خطر بوده ودر هر حركت وجنبش در معرض لغزش وسقوط مىباشند .
بر خلاف أهل زهد كه از متاع دنيا به مقدار ضرورت ونياز بدن اكتفا ، وبدين نحو زندگى خود را سپرى كردهاند ، شايد هم مراد از آن اندكى كه آنان را همراهى خواهد كرد كفن ونظاير آن باشد ، اين كه دنيا نزديكترين سرا به خشم خداوند ودورترين محلّ به سراى طاعت اوست براي اين است كه تمايلات انسان در دنيا متوجّه لهو ولعب وبهرهبردارى از زخارف وزر وزيور آن است ، واينها بيشتر از اين كه در راه رضاى خداوند مورد استفاده قرار گيرند موجب خشم وغضب پروردگار مىشوند .
( 33674 - 33584 )
فرموده است : فغضّوا .
يعنى با توجّه به اين أحوال براي دنيا غم واندوه نخوريد ، وخود را بدان سرگرم نسازيد زيرا ترديدى نيست كه از آن جدا خواهيد شد وبراي چيزى كه پايدار نيست غم واندوه روا نيست .
پس از اين امام ( ع ) مردم را از گرايش به دنيا بر حذر داشته وتذكّر مىدهد مانند آن كس كه نسبت به خود مهربان وخيرانديش وجدّى وكوشا باشد از آن پرهيز داشته باشيد ، وسپس گوشزد مىكند كه از مشاهده پايان حال وزوال آثار ملّتهاى گذشته عبرت گيريد ، كه اينك پيوند اعضاى آنها گسسته وچشمها وگوشهايشان از ميان رفته ، وأوضاع خوب آنها در دنيا به بدى وسختى مبدّل گشته وديگر أحوالي كه بر آنها وارد شده وآن حضرت آنها را بر شمرده است . سپس تأكيد مىكند همچون كسى كه بر نفس امّاره چيره وعنان آن را در دست داشته وبه ديده خرد زشتى وپستى شهوات را بنگرد ومانع زيادة روى وتجاوز آنها از مرز عفّت گردد از آلودگيها ونارواييهاى دنيا بپرهيزند ، زيرا براي كسى كه عبرت