سپس امام ( ع ) مردم را به مواظبت بر كتاب خدا وتمسّك به آن ترغيب ، واوصافى را در فضيلت قرآن به شرح زير بيان مىفرمايد :
( 31787 - 31781 ) 1 - اين كه قرآن حبل متين است : واژه حبل ( ريسمان ) استعاره است ، وجه مناسبت اين است كه همان گونه كه ريسمان وسيله نجات براي كسى است كه بدان چنگ زند ، قرآن نيز براي كسى كه بدان تمسّك جويد سبب رهايى از سقوط در دركات دوزخ است ، واژه متين ( استوار ) ترشيح اين استعاره است .
( 31790 - 31788 ) 2 - قرآن نور مبين است : واژه نور نيز استعاره است ، بدين مناسبت كه قرآن انسان را در طريق سير إلى الله به مقاصد حقيقي راهنمايى مىكند ، واز ظلمت سرگردانى رهايى مىدهد .
( 31796 - 31791 ) 3 - قرآن شفاى نافع است : يعنى شفا بخش درد ناداني است . همچنين رىّ النّاقع به معناى اين است كه تشنگان را از آب زندگى جاويد مانند علوم وكمالاتى كه باقي وپايدار مىماند سيراب مىگرداند .
( 31802 - 31797 ) 4 - اين كه قرآن براي كسى كه به آن چنگ زند نگهدارنده وبراي آن كه بدان دست آويزد رهايى است ، معناى اين عبارت شبيه همان است كه در ذيل جمله قرآن حبل متين است گفته شد .
( 31805 - 31803 ) 5 - قرآن كژ نيست تا راست شود زيرا مانند آلات وأدوات محسوس نيست .
( 31809 - 31806 ) 6 - قرآن منحرف نمىشود تا پوزش بخواهد ، يعنى مانند حاكمان از أو خواسته شود كه خشنودى مردم را تأمين وبه حقّ بازگشت كند .
( 32011 - 31810 ) 7 - اين كه قرآن با تكرار قرائت وكثرت استماع كهنه نمىشود : يعنى كثرت گردش آن بر زبانها وورود پياپى آن به گوشها آن را كهنه نمىگرداند ، واين از ويژگيهاى قرآن كريم است ، زيرا هر سخنى چه نثر وچه نظم هنگامى كه زياد خوانده شود بر گوشها سنگين وزشت مىآيد جز قرآن كريم كه همواره تازگى دارد ودر همه ادوار هر اندازه بيشتر خوانده وتكرار مىشود ، دلنشينى وحسن وزيبايى آن افزونتر مىگردد ، شايد راز اين امر ، كثرت اسرار ومطالب مهمّى است
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 481
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٤٨١