كه در برابر أو فروتنى وتواضع كنند ، وسلامت آنانى كه به قدرت بىكران أو دانا شدهاند اين است كه براي أو سر تسليم فرود آورند ، پس شما همانند انسان تندرستى كه از مبتلا به گرى مىگريزد ، وسالمى كه از بيمار اجتناب مىكند از حقّ دورى نكنيد ، وبدانيد شما هرگز راه راست را نخواهيد شناخت مگر اين كه كسى را كه آن را رها كرده بشناسيد ، وهرگز به پيمان خداوند وفا نخواهيد كرد مگر به كسى كه آن را شكسته ، دانا باشيد وبدان چنگ نخواهيد زد مگر به كسى كه آنرا دور انداخته آگاه شويد ، بنا بر اين ، اين آگاهيها را از أهل قرآن بخواهيد زيرا آنها سرچشمه حيات دانش ومايه مرگ جهلند ، آنان كساني هستند كه داورى آنها از ميزان دانششان ، وخموشى آنها از قوّت منطقشان ، وظاهر آنها از پاكى باطنشان خبر مىدهد ، آنان با دين مخالفت نمىكنند ودر آن اختلاف ندارند ، دين در باره آنان شاهدي صادق ، وخاموشى ناطق است . »
[ شرح ]
( 29228 - 29198 ) أساس اين خطبه بر بيان بعثت پيامبر گرامى ( ص ) وهدف آن ، وشرح اسبابى كه موجب وصول به اين مقصود است مبتنى مىباشد ، وپس از آن توضيح هدفى كه در اين منظور وجود دارد . چنان كه در عبارت : فبعث . . . تا بالحقّ اشاره به بعثت پيامبر ( ص ) كرده ، ودر جملات ليخرج . . . تا طاعته مقصود از اين بعثت را بيان فرموده است ، ومىدانيم كه طاعت وفرمانبردارى خداوند عبارت از اين است كه در دنيا در صراط مستقيم گام برداريم يعنى از دين خدا پيروى كنيم ، واز فرمانبردارى شيطان باز ايستيم ، وأطاعت شيطان همان خروج از حدّ اعتدال وگرايش به جانب افراط يا تفريط است ، همچنين امام ( ع ) با گفتار خود كه :
بقرآن قد بيّنه وأحكمه اشاره به آنچه موجب حصول اين مقصود مىباشد فرموده است ، ومىدانيم كه قرآن كريم مشتمل بر جاذبههايى است الهى كه انسان را به فرمانبردارى خداوند سوق مىدهد ، وبه پيروى از راه راست وصراط حق مىكشاند ، امام ( ع ) در گفتار خود كه فرموده است : ليعلم العباد . . . تا أنكروه به نهايت