عذاب وكيفر اوست ، وهمه اينها چيزهايى است كه انسان براي خاطر آنها مساعي خود را به كار مىبرد ، سپس امام ( ع ) خواستهاى خود را از درگاه حق تعالى مسألت مىكند كه : آنان را سيراب فرمايد وبر اثر خشكسالى وقحطى نابود نگرداند ، وبه سبب اعمالي كه سفيهان ونابخردان مرتكب مىشوند وموجب دورى از رحمت پروردگار است آنان را مورد مؤاخذه قرار ندهد ، چنان كه خداوند متعال از قول موسى ( ع ) نقل مىكند كه عرض كرد :
« أَ تُهْلِكُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا
« 7 » » پس از آن شكوه از قحط سالى را با ذكر عواملي كه آنها را به ستوه آورده وبه اين شكايت برانگيخته تكرار كرده است تا به درستى عذر اين شكايت باشد .
مقاحط عبارت از محلّهاى قحطى زده يا سالهاى قحطى است ، ظاهرا گرسنگى ولختى وديگر آثار قحطى ، فتنه وآزمايشى از جانب پروردگار است تا دلها از هواها وخواستهايى كه دارند برگردد ، وبه سوى پروردگار رجوع كنند ، سپس امام ( ع ) از خداوند مىخواهد كه دعايش را به أجابت مقرون فرمايد .
( 28646 - 28591 )
فرموده است : ولا تخاطبنا بذنوبنا ،
يعنى : خداوندا در پاسخ ما به گناهانمان استدلال مكن وما را با كردارمان مسنج ، يعنى رفتار خود را با كردار بد ما مقايسه مفرما واين را برابر آن قرار مده ، وبدى را سزاى بدى مگردان ، پس از آن تا آخر خطبه مطالب خود را به نحو كامل وشايسته از خداوند سبحان درخواست مىكند كه معاني آنها آشكار است ، وتوفيق از خداوند است .
هامش
( 7 ) سوره أعراف ( 7 ) آية ( 155 ) يعنى : آيا ما را به سبب كردار سفيهان ، هلاك مىكنى ؟