سپس براي كسى كه رو به سوى توبه آورد ، وخود را براي آن آماده سازد ، دعا مىكند ، همچنين براي كسى كه از خطاى خود درخواست گذشت كند ، يعنى از خداوند بخواهد كه از فرجام بد وثمره تلخ كردار ناشايست أو كه همان كيفر سخت خداوند است در گذرد ، ونيز دعا فرموده است براي كسى كه پيش از آن كه مرگ أو را دريابد از گناهان خود توبه كند وبدين طريق بر مرگ پيشى گيرد ، همه اين سخنان هشدار است بر لزوم آمادگى براي توبه وبازگشت به سوى حق ، ودرخواست امام ( ع ) از آنها همين است ، زيرا بدون آمادگى براي توبه ، رستگارى ورسيدن به مطلوب ممكن نيست ، واژه إقاله ( فسخ كردن ) استعاره است ، ومناسبت آن اين است كه گنهكار مانند متعهدى است كه به خاطر لذّتى گذرا كيفر اخروى گناه را پذيرفته ، ودانسته است كه آن لذّت مستلزم عذاب إلهي است ، وأو اكنون مانند خريدار كه از فروشنده درخواست فسخ معامله را مىكند خواستار به همزدن اين معاهده است .
( 28590 - 28504 )
فرموده است : أللّهمّ . . . تا آخر .
چون لزوم تحصيل قابليّت را براي نزول رحمت خداوند ، در پيش گوشزد فرموده بود ، اكنون به أو رجوع ، ودرخواست مىكند كه باران رحمت خود را بر مردم نازل فرمايد ، وهمان گونه كه در پيشگاه پادشاهان معمول است كه سخنگو گفتار خود را با جملاتى دلپذير ورقّت انگيز آغاز مىكند ، دعاى خود را شروع فرموده ، وبيرون آمدن دعا كنندگان را از زير پوششها واز درون خانهها وسرپناههاى خود كه جز در مواقع دشوار از آنها بيرون نمىآيند ذكر كرده است ، همچنين ناله چهار پايان وگريه وزارى كودكان را بيان فرموده است ، غرض از ذكر اينها ابراز شوق به نزول رحمت ، واظهار اميد به فضل ونعمت پروردگار ، ونشان دادن بيم از