مانند مادر ، وآسمانى كه براي آفريدگان جهان به منزله پدر است فرمانبردار پروردگار خويشند ، ممكن است مراد از آسمان ، ابرهاى بارنده ويا آسمانها باشد كه با حركات وگردشهاى خود موجب بروز قابليّت در موجودات وپيدايش دگرگونيها در اين جهان مىباشند . اين كه فرموده است هر دو مطيع پروردگارند منظور اين است كه در زير فرمان قدرت خداوندند . در عبارت وما أصبحتا . . . تا ترجوانه منكم نكتهاى است وآن عبارت از اين است كه : حوادثى كه در نتيجة تأثيرات كرات آسمانى در اين جهان پديد مىآيد ، معلول اراده وقصد ذاتي آنها نيست ومانند آنچه از نظر اغراض مادّى ميان مردم متداول است ، براي دلسوزى به حال مردم يا جهت تقرّب وكسب منزلت ويا به اميد جلب منفعت از آنها ناشى نمىشود ، زيرا آسمانها وزمين از اين أمور بىنيازند ، ليكن چون كرات آسمانى براي كسب كمالاتى كه شايستهء آنهاست واز جانب خداوند متعال براي آنها مقرّر شده ، پيوسته در گردش وجنبش بوده ورام ومطيع اويند ، واز اين حركتها زمين براي رويش گياه وكشت وزرع آماده وحيوانات وآذوقه وارزاق كه مايه بقاى آنهاست پديد آمده است ، لذا مصالح ومنافع حيوانات نيز بسته به همين حركات واتّصالات كرات سماوي بوده وبه فرمان خداوند مدبّر عزيز وحكيم بر وفق آنها جارى مىباشد ، وامام ( ع ) اين معنا را ضمن عبارت ولكن . . . تا فأقامتا بيان فرموده است . ومنظور از آنچه تا اين جا گفته شده اين است كه عظمت مقام ربوبي در دلها جايگزين شود ، وارزاق وأسباب حصول آنها را از أو بدانند وبه أو منسوب كنند ، تا در نتيجة مردم به سوى أو رو آورند وگناهان را كه مانع افاضه رحمت پروردگار است ريشه كن سازند . سپس توضيح مىدهد كه خداوند سبحان در برابر كردار ناشايست بندگان ، ثمرات را نقصان مىدهد ، وبركات خود را باز مىدارد وگنجينههاى خيرات خود را بر روى آنان مىبندد تا آنها را بيازمايد ، چنان كه در قرآن كريم فرموده است :
« وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ