خواستار ، وبه فضل ونعمت تو اميدوار ، واز عذاب وكيفر تو بيمناكيم ، بار الها ما را با نزول باران خود سيراب فرما ، وما را از نوميد شدگان قرار مده ، وبا قحطى وخشكسالى نابود مگردان ، وبه سبب كردار زشت سفيهان ونابخردانمان ما را مؤاخذه مفرما ، اى مهربانتر از همه مهربانان .
بار پروردگارا ! ما به سوى تو بيرون آمدهايم ، واز آنچه بر تو پوشيده نيست شكايت مىكنيم ، در هنگامى كه گرفتاريهاى طاقت شكن ما را به ستوه آورده ، وقحطى وخشكسالى ما را بيچاره گردانيده ، ونيازهاى سخت ما را درمانده ساخته وحوادث دشوار ، پياپى به ما هجوم آورده است .
بار خدايا ! از تو خواهانيم كه ما را نوميد وغمين باز نگردانى ، وما را بگناهانمان نگيرى وبكردارمان نسنجى .
بار خدايا ! باران وبركت ، وروزى ورحمتت را بر ما ارزانى فرما ، وما را با فرستادن بارانى سودمند وروياننده سيراب گردان ، تا آنچه از دست رفته وخشك شده است بدان برويانى ، وآنچه مرده است به سبب آن زنده گردانى ، بارانى پر سود وپر بار كه دشتها را سيراب كند ، وگودالهاى زمين را پر آب گرداند ، ودرختان را پر برگ وبار سازد ونرخها را پايين آورد ، زيرا تو بر آنچه مىخواهى توانايى . »
[ شرح ]
( 28503 - 28370 ) ما پيش از اين گفتهايم كه در جود وبخشش إلهي هيچ بخل ومنعى وجود ندارد ، وآنچه در اين جهان مانع وصول فيوضات ربّانى مىشود عدم قابليّت بندگان است ، زيرا هر كسى استعداد چيزى را داشته باشد به آن مىرسد وبه أو افاضه مىشود ، بنا بر اين امام ( ع ) در آغاز اين خطبه به مردم گوشزد مىكند كه لازم است در كسب قابليّت وشايستگى براي توجّه رحمت خداوند به آنها كه با قطع باران از آن محروم گشتهاند بكوشند ، واين مطلب مدلول گفتار آن حضرت از ألا وإنّ الأرض . . . تا بادر منيّته مىباشد .
امام ( ع ) نخست در آغاز خطبه تذكّر مىدهد كه اين زمينى كه براي رستنيها