آن داده وبه گوشت مردگان تعبير شده وفرموده است :
« أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً
« 2 » » وپيامبر گرامى ( ص ) فرموده است : « از غيبت بپرهيزيد ، چه غيبت از زنا بدتر است ، همانا مردى كه زنا مىكند ممكن است خداوند از گناه أو در گذرد ، امّا غيبت كننده را نمىآمرزد تا آن گاه كه رفيق وى كه مورد غيبت أو قرار گرفته أو را ببخشد » ونيز از آن حضرت روايت شده كه فرموده است : « در شبى كه به معراج برده شدم گذرم به گروهى افتاد كه با ناخنهاى خويش صورتهاشان را مىخراشيدند ، از جبرائيل ( ع ) در باره آنها پرسيدم گفت : اينها كساني هستند كه از مردم بدگويى وغيبت مىكنند » ، براء بن عاذب روايت كرده است كه پيامبر خدا ( ص ) ما را موعظه فرمود ، وآواز خود را در آن حال چنان بلند كرد كه سخنان خود را به گوش دختران تازه بالغ كه در خانههايشان بودند نيز رسانيد ، فرمود : زنهار ! مسلمانان را غيبت نكنيد وپرده از عيبهاى آنها بر مداريد ، زيرا هر كس از برادر مسلمان خود عيبجويى كند ، خداوند عيب أو را پيگيرى مىكند وكسى كه خداوند پيگير عيب اوست أو را رسوا مىگرداند هر چند در درون خانهاش خزيده باشد » .
پس از اين امام ( ع ) از شتاب در سرزنش گنهكاران وعيبجويى از آنان نهى مىكند وهشدار مىدهد كه لازم است اين احتمال داده شود كه گناهى را كه در برادر مسلمانش سراغ دارد ، وبه سبب آن أو را مورد نكوهش قرار داده از جانب خداوند آمرزيده شده باشد ، هر چند از جمله گناهان بزرگ باشد ، براي اين كه مىتوان احتمال داد كه اين گناه را به سبب حالتي كه بر أو چيره شده ، انجام داده وقدرت بر ترك آن نداشته است . همچنين نهى فرموده است از اين كه كسى گناه كوچك خود را ناچيز شمرده واز كيفر آن خود را أيمن بداند ، زيرا ممكن است همين گناه صغيره ملكه أو گردد ودر وجود أو راسخ شود ، وبه سبب آن مورد
هامش
( 2 ) سوره حجرات ( 49 ) آية ( 12 ) يعنى : آيا كسى از شما دوست دارد گوشت برادر مرده خود را بخورد ؟