( 1131 ) 131 - از سخنان آن حضرت عليه السّلام است :
نَحْمَدُهُ عَلَى مَا أَخَذَ وَأَعْطَى - وَعَلَى مَا أَبْلَى وَابْتَلَى - الْبَاطِنُ لِكُلِّ خَفِيَّةٍ - وَالْحَاضِرُ لِكُلِّ سَرِيرَةٍ - الْعَالِمُ بِمَا تُكِنُّ الصُّدُورُ - وَمَا تَخُونُ الْعُيُونُ - وَنَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ غَيْرُهُ - وَأَنَّ ؟ مُحَمَّداً نَجِيبُهُ وَبَعِيثُهُ - شَهَادَةً يُوَافِقُ فِيهَا السِّرُّ الْإِعْلَانَ وَالْقَلْبُ اللِّسَانَ ( 27023 - 26976 )
[ بخش أول ]
[ ترجمه ]
« ستايش مىكنيم خداوند را بر آنچه گرفته وبه آنچه داده ، وبر نعمتهايى كه بخشيده ، وآزمونهايى كه فرموده است ، خداوندى كه بر هر نهاني آگاه است ، وهر رازي نزد أو آشكار است ، به آنچه درون سينهها نهفته است داناست ، وبه نگاههاى دزدانهء چشمها بيناست ، گواهى مىدهيم كه هيچ معبودى جز أو نيست ، واين كه محمّد ( ص ) برگزيده وبرانگيخته اوست ، آن چنان گواهى كه درون با برون ودل با زبان همراه است » .
[ شرح ]
( 27015 - 26976 ) ضمير نحمده به اللّه كه در پيش آمده ودر اين جا ذكر نشده بازگشت دارد .
امام ( ع ) اين درس را به ما مىآموزد كه خداوند را بر هر چه از ما گرفته ، وآنچه به ما داده ، وبر هر خير وخوبى كه به ما احسان فرموده ، ودر هر شرّ ومصيبتى كه ما را به آن آزموده أو را شكر گزار باشيم ، وگوشزد مىسازد كه شكر أو در همه أحوال چه خوشى وناخوشى وچه سختى ورفاه واجب است ، اين كه خداوند را به باطن وحاضر وعالم توصيف فرموده ، ما پيش از اين مكرّر شرح اين صفات را دادهايم ،
و