مصونيّت آنها از خطا واشتباه بيشتر است ، وبه سبب كثرت افراد وتنوّع واختلاف آرا ، در باره امرى كه خير ومصلحتى در آن نيست ، اتّفاق رأى كمتر است ، همچنين براي احتراز از تفرقه وكناره گيرى از جماعت پرهيز داده وفرموده است :
كسى كه از مردم دورى گزيده ، رأى جداگانه ومستبدّانهاش را در اختيار شيطان قرار داده ، وبه سبب جدايى از ديگران خود را در دسترس أو گذاشته است ، وچنين كسى را به گوسپندى كه از گله به دور افتاده باشد تشبيه فرموده است ، وجه مشابهت اين است كه كنارهگيرى از جمعيّت وتنهايى ، أو را در معرض اغواى شيطان ودر محلّ هلاكت ونابودى قرار داده است ، همچنان كه گوسپندى كه از گله جدا شده وتنها مانده در معرض هجوم گرگ ونابودى است ، سپس امام ( ع ) دستور مىدهد كه هر كس به اين شعار دعوت كند أو را به قتل برسانيد ، ومراد از اين شعار ، دورى جستن از جماعت وبر رأى خود بودن وخودكامه زيستن است .
( 26150 - 26145 )
فرموده است : ولو كان تحت عما متي هذه :
اين عبارت براي مبالغه در بيان مقصود است ، واشاره است به اين كه اگر دعوت كننده تا اين حدّ به من نزديك ومورد عنايت وتوجّه من باشد ، وگفته شده يعنى : اگر چه دعوت كننده من باشم .
( 26180 - 26151 )
فرموده است : وإنّما حكّم الحكمان .
اين جمله در بيان اين مطلب است كه چرا حكميّت پذيرفته شده است ، واژههاى إحياء ( زنده گردانيدن ) وإماته ( ميرانيدن ) بر سبيل مجاز به داوران اين حكميّت نسبت داده شده ، بدين مناسبت كه اگر اين داوران بر قرآن اتّفاق ، ومطابق آن عمل كنند مانند اين است كه حياتبخشى كرده ومنافع وفوايد احكام آن را زنده ساختهاند واگر اين وظايف را ترك كنند ، واز حكم قرآن روى گردانند ، مانند كسى كه به زندگى چيزى پايان داده باشد ، منافع وفوايد قرآن را از ميان بردهاند .
( 26237 - 26181 )