1 - التّصّديق برسوله :
اين كه گواهى بر رسالت پيامبر ( ص ) را بر ديگر عبادات مقدّم داشته براي اين است كه ايمان به نبوّت أصل وپايه عبادات است ، وبدون داشتن اعتقاد به آن هيچ عبادتي صحيح نيست .
( 22332 - 22327 )
2 - الجهاد في سبيله :
در صفحات گذشته فضيلت جهاد شرح داده شده ، وامام ( ع ) در اين جا از آن به ذروة الإسلام تعبير فرموده است ، وواژه ذروه را كه به معناى كوهان شتر است ، براي جهاد استعاره فرموده واين به ملاحظه مرتبه بلند ومقام ارجمندى است كه جهاد در اسلام دارد ، ونيز شباهتى است كه از اين جهت ميان جهاد وكوهان شتر موجود است ، واين كه جهاد را بر نماز مقدّم داشته ، بدين سبب است كه آن كسى كه به جهاد مىشتابد يقين به لقاى پروردگار دارد ، وايمانش به آنچه پيامبر گرامى ( ص ) از جانب خداوند آورده راسخ است ، از اين رو خود را در مهلكهاى كه پديد آمده مىاندازد ، در حالي كه برنابودى خود گمان غالب ويا يقين دارد ونيز براي اين است كه جهاد در ايجاد وحدت ديني در سرتاسر جهان نقش اصلى را داراست .
( 22337 - 22334 )
3 - كلمة الإخلاص :
اين همان كلمه توحيد يعنى لا إله إلّا اللّه است ، كه مستلزم نفى هر نوع شريك ومانند از خداوند است ، وچون اخلاص به همين معناست ، لذا به آن ، كلمهء اخلاص گفته شده است ، امّا جهت فضيلت آن اين است كه اين كلمه ، آواى فطرت انسان است ، وخداوند نهاد أو را با آن سرشته ، وبر اين فطرت وجبلّت وى را آفريده است ، همچنان كه خردهايى كه از آلودگى علايق بدني وتيرگيهاى نفساني مصون ، واز عوارض وتأثيرات تربيتهاى انحرافى محفوظ وبه دور مانده است ، گواه ومعترف است ، كه اقرار بر يگانگى پروردگار وتنزيه وى از شريك ومانند ، از همان آغاز آفرينش با سرشت انسان در آميخته ، وپيمان آن در عهد ألست با أو بسته شده ، وبه آن ، نام فطرت داده شده است هر چند اطلاق اين نام بر سبيل مجاز واز باب اطلاق نام ملزوم بر لازم آن مىباشد .
( 22342 - 22339 )
4 - إقامة الصّلاة :
در بيان امام ( ع ) نماز به دين تعبير شده ، هر چند اين فريضة