است ، در باره اين كه پروردگار براي بندگانش چيزى را اختيار وانتخاب مىكند مكرّرا در صفحات گذشته توضيح داده شده است .
( 22290 - 22232 )
منظور امام ( ع ) از فأعرض عنها بقلبه
يعنى پيامبر گرامى ( ص ) قلبا از دنيا روگردان بود اين است كه ياد آن را از صفحهء دل زدوده بود ، واين كه آن حضرت دوست مىداشت كه زيب وزيور دنيا از برابر چشمش پنهان باشد تا لباس فاخرى از آن برنگيرد وآرزوى درنگ در آن را نكند ، براي اين بود كه عنايات خاصّ خداوند أو را از توجّه به متاع پست دنيا باز داشته وأو را به سوى كمالات ومقاماتى كه برايش اختصاص داده جذب كرده بود ، وهم به اين جهت بود كه مبادا بر اثر ميل ورغبت به دنيا از اين مقام رفيع كه الطاف ويژه خداوندى أو را سبب نظام عالم قرار داده تنزّل كند .
امام ( ع ) پس از اين بيانات ، به شرح سه مورد كه از ثمرات نبوّت ونتايج زهد آن حضرت است پرداخته ، كه عبارت از رسانيدن پيام رسالت خويش از جانب پروردگار خود بطور كامل وشايسته به مردم است ، به گونهاى كه در روز قيامت نگويند كه ما از اين غافل بوديم
( إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ
« 22 » ) ديگر نصيحت وبيم دادن آنان به عذابهاى دردناك كه عاقبت اعراض از خداوند ونافرمانى اوست ، مورد ديگر اين كه مردم را به سوى بهشت فرا خوانده ، وبه كساني كه سالك راه خدا باشند وصراط مستقيم را برگزينند مژده نعمتهاى جاويد آن را داده است ، سپس در دنباله ذكر أوصاف پسنديده پيامبر گرامى ( ص ) در برابر كساني كه با أو به نزاع وكشمكش برخاستهاند همچون معاوية بر سبيل مفاخرت ، فضل وبرترى خويش را گوشزد ، وبه شرف قرابت وپيوندش با پيامبر خدا ( ص ) اشاره مىفرمايد ، زيرا آن حضرت پس از پيامبر أكرم ( ص ) در خاندانى كه شجره نبوّت ، وجايگاه رسالت ، وكان علم ، وسرچشمه حكمت است ، برترين جايگاه را دارد ،
هامش
( 22 ) سوره أعراف ( 7 ) آية ( 172 ) يعنى : ما از اين غافل بوديم .