خداوند مىفرمايد
« وَعَلاماتٍ وَبِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ »
« 6 » ويا كوهها هستند ، چنان كه از عبارت امام عليه السلام استفاده مىشود .
( 17460 - 17292 )
فصل دوّم در تمجيد حق تعالى به اعتبار آفرينش آدم ، وگزينش أو ،
وعطا كردن نعمت كامل به وى ودر مقابل عصيان آدم وگناهكارى أو مىباشد . ودر عوض خداوند متعال گناهكارى آدم را با اخراج از بهشت كيفر داد واز باب رحمت وفضل توبهاش را پذيرفت ، أو را به زمين فرو فرستاد وذرّيه أو را به انتخابشان به رسالت ونبوّت گرامى داشت ، وسپس روزى ومدّت زندگى را ميان فرزندان أو مختلف وكم وزياد تقسيم وآنها را بدين صورت مبتلا ساخته وامتحان كرد .
آنچه فوقا بر شمرديم محتواى كلام امام ( ع ) كه فرمود : « چون كه زمين را آماده كرد . . . أنبياء را پياپى براي هدايت مبعوث فرمود . . . » بايد دانست كه بحث در باره قصّه آدم ( ع ) در خطبه اوّل بطور كامل انجام پذيرفته : وقصد تكرار نيست جز اين كه در اين عبارت امام فوايدى است كه ذيلا بدان اشاره مىكنيم .
فايده اوّل : كلام حضرت كه فرمود « مهّد ارضه » يا به اين معناست كه زمين را گسترده وهموار قرار داد چنان كه خداوند متعال مىفرمايد :
أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً
« 7 » .
ويا معناى سخن امام ( ع ) اين است كه زمين را گاهواره قرار داد چنان كه حق تعالى فرموده است :
الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً *
« 8 » .
هامش
( 6 ) سوره نحل ( 16 ) آية ( 16 ) : ونشانهاى زمين وستارگان آسمان را مقرر داشت تا به آنها هدايت يابيد .
( 7 ) سوره نباء ( 78 ) آية ( 6 ) : آيا زمين را فرش هموار وگسترده قرار نداديم . مهاد ، در لغت به معناى فرش آمده است .
( 8 ) سوره طه ( 20 ) آية ( 53 ) : همان خدايى كه زمين را آسايشگاه شما قرار داد .