امام ( ع ) لفظ « ربق » را براي آن مقدار از خشوع كه براي فرشتگان حاصل مىشود استعاره به كار بردهاند .
( 16774 - 16757 )
24 - قوله عليه السلام : ولم يتولّهم الإعجاب إلى قوله حسناتهم :
« خود پسندى بر آنها سلطه پيدا نمىكند » عجب وخود پسندى عبارت از اين است كه انسان خود را به تصوّر فضيلتى بزرگ بداند ومنشأ چنين حكمي نفس امّاره است كه شخص را بدين پندار ، كه چنان فضيلتى خاصّ اوست وصرفا با سعى وكوشش وى به دست آمده است ، گرفتار مىسازد ، بي آن كه توجّهى به بخشندهء نعمتها وعطا كنندهء فيض ، خداوند متعال داشته باشد .
ولى فرشتگان آسمان به دليل غرق بودن در عشق خداوند ومطالعهء مستمرّ نعمتهاى وى وقرار داشتن تحت جلال وعزّت حق تعالى ، از أوهام وخيالات واز احكام واهى بدورند . بنا بر اين عبادتهاى گذشتهء خود را زياد ندانسته وآنچه از خير ونيكى به دست آنها صورت پذيرفته باشد بزرگ نمىشمارند .
( 16782 - 16775 )
25 - قوله عليه السلام : ولم تجر الفترات فيهم على طول دؤوبهم :
با وجود كوشش فراوانى كه ، در طول عبادت واعمال نيكشان داشتهاند ، سستى وفتورى بر عزم وارادهء آنها وارد نيامده است .
( در جاى خود ) ثابت شده است كه فرشتگان آسمان ، مدام جرم وجودي خود را ، بي آن كه آرامش وسكونى در كار باشد . وفاصله ايجاد كند ، در حركت دارند ، ورنج وتعبى آنها را به زحمت نمىاندازد . وسستى وفتورى بر اثر اين حركت مدام وهميشهاى پيدا نمىكنند . براي اثبات اين ادّعا بوسيلة برهان واستدلال ، أصولي است كه در محلّ خود آمده است . اثبات اين موضوع از طريق قرآن آيهء كريمهء :
يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ لا يَفْتُرُونَ
، مىباشد كه قبلا توضيح داده شد .
( 16790 - 16783 )
26 - قوله عليه السلام : ولم تفض رغباتهم فيخالفوا عن رجاء ربّهم :
چشم