( 16348 - 16334 )
قوله عليه السلام : وأمسكها من أن تمور في خرق الهواء بايده وامرها ان تقف مستسلمة لأمره
يعنى خداوند آسمان را از بحركت در آمدن بوسيلهء بادهاى ايجاد شدهء بشدّت وزنده حفظ كرده است ، حكمت حكيمانه خداوندى بر اين مقرّر شده است كه آسمان با قدرت قهر آميزش استحكام واستقرار داشته ورام فرمان أو باشد .
در كلام امام ( ع ) دو عبارت « أمر » به كار رفته است : امر اوّل به معناى حكم الهى وقضاى خداوندى ، وامر دوّم به معناى قدرت وغلبهء فرمان حق تعالى است ، الزاما تحقق مىيابد .
( 16360 - 16349 )
قوله عليه السلام : وجعل شمسها آية مبصرة لنهارها وقمرها آية ممحوّة من ليلها
اين عبارت امام ( ع ) شبيه كلام خداوند است كه مىفرمايد :
وَجَعَلْنَا اللَّيْلَ وَالنَّهارَ آيَتَيْنِ فَمَحَوْنا آيَةَ اللَّيْلِ وَجَعَلْنا آيَةَ النَّهارِ مُبْصِرَةً
« 3 » .
آيت حق بودن شب وروز به اين دليل است كه هر دو بر كمال قدرت حق تعالى دلالت دارند . از پيشوايان دين در تفسير روشنگر بودن روز پس از محو ساختن واز بين بردن شب وجوهى بشرح زير نقل كردهاند .
1 - روشنگر بودن روز به اين دليل است كه خورشيد در تمام سال بحال خود ثابت است ونور مىدهد ومحو آيت شب به لحاظ حالات مختلفي است كه براي ماه پيش مىآيد ، گاهى ماه پيداست ونور مىدهد وگاه در محاق است ومخفى ، تغيير ودگرگونى ماه آن قدر زياد است كه دو شب بر يك حال نبوده وهر شبى در منزلگاه خاصي است وزيادى ونقصان مىپذيرد .
2 - روايت شده است كه ابن كوّاء از سياهيها در چهره ماه سؤال كرد ، حضرت در پاسخ فرمود ، آن نشانهء محو آيت شب مىباشد .
هامش
( 3 ) سوره اسراء ( 17 ) آية ( 12 ) : ما شب وروز را دو نشانه قرار داديم پس آن گاه كه شب را زايل كرديم ، روز را نشانهء روشنگر مقرر كرديم .