جويندگان الطافش را به آنچه در نزد أو از خير وسعادت ، مىباشد ، واضح وآشكار ساخته است . چه كسى از أو درخواست چيزى بنمايد وچه درخواست نكند بخشش خداوند نسبت به درخواست كننده بيشتر نخواهد شد ( عطاى مادّى ومعنوي از نزد خداوند به فراخور حال واستعداد هر كسى است وكم وزياد نمىشود ، مگر كسى استعداد ولياقت خود را بالا برد كه طبيعتا استحقاق بيشترى خواهد داشت امر . دعا ونيايش براي اين است كه استعداد ما را در برخوردارى از نعمتهاى الهى افزون مىكند . ) اوست آن چنان خداوندى كه اوّل وابتداى همه چيز وپيش از همهء چيز است . پس هيچ چيز را قبل از أو نمىتوان تصوّر كرد . واوست آن چنان آخرى كه برايش ما بعدى نيست تا گفته شود پس از أو چيزى خواهد بود ( اوّل اوّلها وآخر آخرهاست ؛ همواره صفاتش با ذاتش مقرون بوده وهيچ يك را بر ديگرى تقدّم وتأخر نيست ) خداوندى كه مردمك چشمها را از ديدن يا درك كردن خود منع كرده است نه دهر وزمان بر خداوند جريان داشته كه حالات مختلفي براي أو ايجاد كند ونه در مكاني جايگزين بوده كه انتقال براي أو امكانپذير باشد .
اگر خداوند سبحان تمام آنچه را معادن به هنگام استخراج از طلا ونقره وديگر جواهرات بيرون مىدهند ويا درهاى منثور ومرجانهايى كه صدفهاى دريا به هنگام خنديدن ظاهر مىسازند ببخشد ، در جود وبخشش أو تأثيرى نمىگذارد واز بخششهاى واسعهء أو نمىكاهد . ( البتّه در نزد خدا بقدرى نعمتهاى ذخيرة شده فراوان است كه عقل بشر هرگز بر آنها احاطه وآگاهى ندارد ) وقطعا از ذخائر قابل احسان آن قدر در نزد خدا وجود دارد كه خواستههاى مردم آنها را تمام نمىكند . زيرا أو بخشندهاى است كه در خواست سؤال كنندگان ، بخشش أو را كم نمىگرداند واصرار تقاضامندان موجب بخل وخسّت أو نمىشود » .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 681
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٦٨١